လိပ္စာေၿပာင္းထားပါတယ္
အခု ဒီလိပ္စာကို ေၿပာင္းထားပါတယ္။
http://thisandthat81.blogspot.com/
Showing posts with label ေရာက္တက္ရာရာ. Show all posts
Showing posts with label ေရာက္တက္ရာရာ. Show all posts
Saturday, December 19, 2009
Saturday, June 27, 2009
MRT စီးၿခင္း အႏုပညာ
MRT စီးၿခင္း အႏုပညာ ဟုဆိုသၿဖင့္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ MRT စီးရင္း ေတြးမိသည္မ်ားကို ခ်ေရးထားၿခင္းသာ ၿဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ MRT စီးသြားၿဖစ္သည့္ အခ်ိ္န္မ်ားတြင္ MRT ေပၚတြင္ ေတြ႕ရေသာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဟုိေငးဒီေငး ေငးရင္းၿဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ငိုက္ၿမည္းလွ်က္ေသာ္ လည္ေေကာင္း၊ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပုဒ္နားေထာင္ လွ်က္ေသာ္ လည္းေကာင္း စီးေလ့ရွိပါသည္။ MRT ေပၚတြင္ ေတြ႕ရေသာ လူမ်ားမွာလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြေထြ၊ အသက္ႀကီးသူ ငယ္သူ မိန္းမ ေယာက္က်ား တစ္ခ်ိဳ႕ကသုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္ တစ္ခ်ိဳ႕က ေလးေလးပင္ပင္ တစ္ခ်ိဳ႕က စကားေဖာင္ဖြဲ႕လွ်က္ တစ္ခ်ိဳ႕က တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္။ MRT ေပၚတြင္ ေယ်ဘူယ် ၾကည့္ပါက မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ စီးသူမ်ားသည္ ထိုင္စီးသူမ်ားထက္ ပိုမ်ားပါသည္။ ထိုင္ခံု အေရအတြက္မွာ နည္းေသာေၾကာင့္ဟု ထင္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္အေနႏွင့္ေတာ့ MRT ကို ထိုင္စီးသည္မွာ အလြန္နည္းပါသည္။ ဒါလည္း ကိုယ့္အေၾကာင္းႏွင့္ကိုယ္ သာၿဖစ္ပါသည္။ အၿမဲတမ္းထိုင္ေနရေသာ အလုပ္လုပ္ရသၿဖင့္ အၿပင္ထြက္သည့္အခါေလးတြင္ မတ္တပ္ရပ္ လွ်က္ ေနခ်င္သည္။ ထို႕အၿပင္ MRT ေပၚတြင္ ထိုင္စရာေနရာရဖို႕ဆိုသည္မွာ အၿခားသူမ်ားႏွင့္ အနည္းႏွင့္ အမ်ားေတာ့ လုရသည္သာၿဖစ္သည္။ ထိုသို႕လည္း နည္းနည္းေလးမွ လုခ်င္စိတ္က မရွိ။ ၄င္းအၿပင္ မိမိထက္ ပို၍ ထိုင္ရန္လိုအပ္ေသာ သူမ်ားကိုလည္း ထိုင္ပါေစေတာ့ ဟူေသာ ေစတနာ လည္းရာႏုန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါ သည္ဟု ေၿပာရဲပါသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြ႕ရေသာသူမ်ားကေတာ့ MRT ေပၚေရာက္သည္ႏွင့္ ထိုင္ရမည့္ေနရာကို မ်က္လံုးေဒါက္ေထာက္ၿပီးရွာၾကပါသည္။ ေနရာတစ္ခုေလာက္လြတ္ရင္း လွ်ပ္ပ်က္သလို အၿမန္ႏုန္းႏွင့္ ေစြ႕ကနည္း ၀င္ထိုင္တတ္ၾကပါသည္။
ဒီေန႕ MRT စီးေတာ့ သန္႕သန္႕ၿပန္႕ၿပန္႕ ၀တ္စားဆင္ယဥ္ထားေသာ လူလတ္ပိုင္း အရြယ္တစ္ဦးကို သတိထားမိပါသည္။ သူက ရထားေပၚ စတတ္လာကတည္းက ထိုင္ရန္ေနရာကို မ်က္လံုးေဒါက္ေထာက္ကာ ဦးရန္ ၿပင္ေနပါသည္။ စရပ္ကတည္းက ထိုင္ခံုမ်ားရွိရာေနရာ အနီးတြင္ အသင့္အေနအထား ႏွင့္ရပ္ေနပါသည္။ သူ႕ပံုစံၾကည့္ရသည္မွာ တာထြက္ေတာ့ မည့္ အေၿပးသမားကဲ့သို႕ အသင့္ရွိေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတာ့ ဆန္႕က်င္ဘက္ၿဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လူရွဳပ္သည့္ ထိုင္ခံုမ်ားႏွင့္ ခပ္ေ၀းေ၀း ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္တြင္ သာ ခပ္ဆိပ္ဆိပ္ရပ္လွ်က္ စီးပါသည္။ မည့္သည့္ထိုင္ခံုကိုမွလည္း ဦးရန္စိတ္ကူး မရွိေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို သာသတိထား ၾကည့္မိေနပါသည္။ ခဏၾကာေသာ္ သူ႕ရပ္ေနေသာ ေနရာ အနားမွ လူတစ္ေယာက္ထသြားေတာ့ သူက ထိုထိုင္ခံုကို အလွ်င္ အၿမန္္၀င္ထိုင္လိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးမိပါသည္။ ေၾသာ္ ဒီေနရာေလး ခဏထိုင္ဖို႕ အတြက္ ဒီေလာက္ေတာင္ ႀကိဳးစားရသလားေပါ့။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္နည္းနည္းမွားသြားသည္ဟု ထင္မိပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဘူတာ တစ္ခုတြင္ ဘြားဘြားတစ္ဦးတက္လာေတာ့ သူက ရုတ္တရက္ ထၿပီး ထိုဘြားဘြားကို ေနရာ အလွ်င္ အၿမန္ေပးပါသည္။ ဒီလိုဆိုေတာ့ လည္း ဘယ္ဆိုးလို႕တံုး ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိၿပန္သည္။
အတန္ၾကာတြင္ ဘူတာတစ္ခုတြင္ ထိုဘြားဘြားဆင္းသြားေတာ့ သူက ထိုေနရာကို အလွ်င္ အၿမန္ၿပန္ဦးၿပန္ပါသည္။ ထိုဘြားဘြားကေတာ့ သူ႕ကို ေက်းဇူး ေက်းဇူး ဟု တစ္ဖြဖြေၿပာရင္း ဆင္းသြားပါသည္။ခဏၾကာေတာ့ အန္ကယ္ႀကီးတစ္ဦးတက္လာၿပန္ေလသည္။ ထိုအခါတြင္လည္း သူက အလွ်င္အၿမန္ ထေပးၿပီး ထိုအန္ကယ္ႀကီးကို ေနရာေပးၿပန္ေလသည္။ အနီး အနားမွာ လူမ်ားကလည္း သူ႕ကို ၾကည့္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တဲ့ ေကာင္ေလးဟု မွတ္ခ်က္ခ်ေနသေယာင္ထင္မိပါသည္။
ဗုဒၶဘာသာ အလိုအရဆိုလွ်င္ ထိုသူသည္ ယေန႕အဖို႕ ေတာ္ေတာ္ကုသိုလ္ရေနၿပီဟု ၿမင္မိပါသည္။ ထိုသို႕ ေတြးမိမွ ကၽြန္ေတာ္ဒုကၡေကာင္းေကာင္းေရာက္ပါေတာ့သည္။ အၿဖစ္ကဒီလိုပါ။ သူကကုသိုလ္ေတြ ရၿပီဆိုပါေတာ့။ သူက သူမ်ားေတြႏွင့္ ေနရာအလုအယကက္ဦးၿပီး ထိုင္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ထိုင္ရေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အစကတည္းက သူမ်ားေတြ ထိုင္ပါေစေတာ့ ဟုေသာ ေစတနာ ၿဖင့္ ေနရာ မဦးခဲ့။ တစ္ခ်ိန္လံုး မတ္တပ္ရပ္လိုက္ရသည္။ သူ႕လို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မကူညီေပမယ့္ ေစတနာကေတာ့သူ႕ထက္ မနည္းပါ။ ထိုသို႕ဆိုလွ်င္ သူကကုသိုလ္ရၿပီး ငါ့ ၾကေတာ့ ကုသိုလ္မရဘူးလားေပါ့။ ငါကပိုေတာင္ အပင္ပန္းခံရေသးတယ္ေပါ့။ တစ္ခ်ိန္လံုး ရပ္လိုက္ ရတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနမိသည္။
ေနာက္ဘူတာေရာက္ေတာ့ သူလည္း ဆင္းသည္ ထိုအန္ကယ္ႀကီးလည္း ဆင္းသည္။ သူကရထား အထြက္မွာ ထိုအန္ကယ္ႀကီးကို တြဲမ်ားပင္ ေခၚသြားလိုက္ေသးသည္။ ထိုအန္ကယ္ႀကီးကလည္း ၿမန္မာလို ဆိုရင္ေတာ့ သာဓုတစ္ေခၚေခၚေပါ့။ ပတ္၀န္းက်င္မွ လူမ်ားကလည္း ပီတိမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ၾကည့္ေနသလိုလို။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးရင္း မနာလိုသလိုၿဖစ္လာသည္။ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနသလိုလို။ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒါလူရည္လည္တာပဲ ဟုေတြးမိသည္။ သူမ်ားကို ကူညီခ်င္လွ်င္ ကိုယ္က ကူညီႏိုင္တဲ့ ေနရာေရာက္ေအာင္ အရင္လုပ္ေပါ့။ ကိုယ့္မွာ ဘာမွ မရွိပဲ သူမ်ားကို ကူညီဖို႕ဆိုတာ မၿဖစ္ႏုိင္။ အဲတစ္ခုခုရွိဖို႕ဆိုလွ်င္ နည္းနည္းေတာ့ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ႀကိဳးစား ရမည္ေပါ့။ အခုေတာ့ ကိုယ္က ကူညီခ်င္စိတ္ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကိုယ္ကူညီတာက လူမသိသူမသိ။ အင္း ကူညီတာက လူသိဖို႕လည္း မလိုပါဘူးေလဟုလည္းေတြးမိသည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကူညီပံုမ်ိဳးက ပိုအက်ိဳး ရွိသလိုလို။ သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အခြင့္အေရးအတူတူရေပမယ့္ သူကအဲဒီအခြင့္အေရးကို ပိုအက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးခ်ႏိုင္တာပဲ။ အၿပင္ေလာကမွာဆို ဒီလူေတာ္ေတာ္ေအာင္ၿမင္မွာပဲ လို႕ မဆီမဆိုင္ေတြးမိေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ္ေတြးရင္းေတြးရင္း သေဘာက်လာသည္။ အင္းငါလည္း သူ႕လိုလုပ္ၾကည့္ဦးမွဆိုၿပီး ထိုင္ခံုေတြရွိသည့္ ေနရာ အနားသို႕ မသိမသာေရြ႕သြားသည္။ ေနရာတစ္ေနရာလြတ္ေတာ့ ေစြ႕ကနည္း ၀င္ထိုင္လိုက္ပါသည္။ အင္းပထမအဆင့္ေတာ့ ေအာင္ၿမင္သြားၿပီ။ ငါသူမ်ားကို ကူညီဖို႕ေနရာတစ္ေနရာရသြားၿပီ ဟုေတြးေနတံုး တာ၀န္သိ ၿပည္သူတစ္ဦးဟု ယူဆရေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးက ပုခံုးပုတ္ၿပီး “ညီေလး ဒီအန္ကယ္ႀကီးကို ေနရာေပးလိုက္ ပါကြာ မင္းကလူငယ္ပဲ” ဟု လာေၿပာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္အလန္႕တၾကား ၾကည့္လိုက္မွ ဟုတ္ပါ့ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္ အနားမွ ေတာင္ေ၀ွးႏွင့္ အန္ကယ္ႀကီးတစ္ေယာက္ တုန္ခ်ိတုန္ခ်ိႏွင့္ ရပ္ေနေလသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ကတက္လာမွန္း မသိ။ ခက္တာပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္မွ သူမ်ားကလည္း မသိမသာ ခိုးၾကည့္ေနၾကေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ အန္ကယ္ႀကီးႏွင့္ ေနရာလုေနသလို။ ကၽြန္ေတာ္ ရွက္ရွက္ႏွင့္ အလွ်င္အၿမန္ ထေပးလိုက္ရေလသည္။ အန္ကယ္ႀကီးကလည္း ၀တ္ေက်တန္းေက် ေက်းဇူးပဲဟု ေၿပာေလသည္။ သူကလည္း ထင္မေပါ့။ ဒီသူငယ္နဲ႕ သူမ်ားေၿပာမွပဲ ထေပးတယ္။ မသိတတ္လိုက္တာလို႕။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္သြားသည္။
အင္း တရားရွာကိုယ္မွာသာေတြ႕ဆိုသလိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္အမွားပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္က မၿမင္တာပဲ။ ကူညီခ်င္ ရံုနဲ႕ ေတာ့ မရေသးဘူး။ လည္ဦးမွ။ နပ္ဦးမွ။ အထာသိဦးမွ။ ဟိုတစ္ေယာက္က ငါ့ထက္လည္ လို႕ နပ္လို႕ အိုေကတာပဲ။ ငါကသူ႕လို မရည္အခ်င္းမရွိေတာ့ ခံေပါ့ ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွစ္သိမ့္ရပါသည္။ သူမ်ားလို အရည္အခ်င္းမရွိပဲနဲ႕ မတုနဲ႕ေလဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဆံုးမရပါသည္။ သူ႕လိုလုပ္ခ်င္ရင္လည္း ရထားကို ကိုယ့္အေတြးေလနဲ႕ ကိုယ္ေအးေအးလူလူစီးရမည္မဟုတ္။ ေရွ႕တန္းမွာ ကင္းေစာင့္ေနေသာ စစ္သားတစ္ေယာက္လိုက္ မ်က္လံုးၿပဲေနေအာင္ၾကည့္ေနရမည္ၿဖစ္သည္။ အဲလိုေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ပါခင္ဗ်ား။ ေနပါေစေတာ့။ ဘယ္သူသိသိ မသိသိ ကုသိုလ္ရရ မရရ ေနပါေစေတာ့။ ကိုယ့္စတိုင္နဲ႕ကိုပဲေလ။
ထိုေန႕မွစ၍ကၽြန္ေတာ္ ရထားေပၚတြင္ ထိုင္ဖို႕ မႀကိဳးစားေတာ့ ပါခင္ဗ်ား။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားအေနႏွင့္ ယေန႕မွစ၍ ကိုမိုးတိမ္ညိဳ MRT စီးသြားသည္ဟု ၾကားမိပါက ပ်င္းတိပ်င္းရြဲ မတ္တပ္ရပ္ လွ်က္ လိုက္ပါေနၾကသူမ်ား အၾကားတြင္ တစ္ေနရာရာကို မွီၿပီး မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ ငိုက္ၿမည္းေနေသာ သူတစ္ေယာက္ အၿဖစ္သာ ၿမင္ေယာင္ၾကည့္ၾကပါကုန္။
Thursday, June 25, 2009
ေကာက္ရိုးပံုဖြသူ
တစ္ခါေသာ္ ကတ္သီးကတ္သတ္ ေမးတတ္ေသာ ဂ်ာနယ္လစ္ တစ္ဦးက နာမည္ေက်ာ္ အိုင္းစတိုင္းႀကီးကို ဤသို႕ အေမးရွိသည္ဆိုသတတ္။
“ဆရာႀကီးခင္ဗ်ာ၊ ဆရာႀကီးနဲ႕ တၿခားသူေတြ ဘာကြာပါသလဲ”။
“ေနဦး၊ က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားကို ၿပန္ေမးရဦးမယ္။ ေကာက္ရိုးပံုထဲမွာ အပ္တစ္ေခ်ာင္းက်ေပ်ာက္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ တၿခားတစ္ေယာက္ကို အဲဒီ အပ္ရွာခိုင္းရင္ ဘာၿဖစ္မယ္ထင္သလဲ…။”
“ခင္ဗ်ာ”
“ခင္ဗ်ာ မေနပါနဲ႕။ ကိုင္းပါ၊ က်ဳပ္ေမးခြန္းကို က်ဳပ္ကပဲ စေၿဖပါ့မယ္။ ဒီလူက အပ္ကိုရွာမယ္။ အပ္လည္း ေတြ႕ၿပီဆိုပါေတာ့..။ သူ ဘာဆက္လုပ္မယ္ထင္သလဲ..။ ဒါေတာ့ ခင္ဗ်ားေၿဖ…။”
“အပ္ကိုေတြ႕ၿပီဆိုမွာေတာ့ ၿပီးၿပီေပါ့ ဆရာႀကီး၊ ဘာဆက္လုပ္ရဦးမွာလဲ…။”
“က်ဳပ္ဆိုရင္ေတာ့ မၿပီးေသးဘူးဗ်။ ေကာက္ရိုးပံုကို ဆက္ဖြဦးမွာပဲ။”
“ခင္ဗ်ာ…။ ဆရာႀကီး ဘာကိုဆိုလိုတာပါလဲ…။”
“ခင္ဗ်ားေမးခြန္းကိုေၿဖတာေလ…။”
“ကၽြန္ေတာ္နားမရွင္းဘူး ဆရာႀကီး”
“မွတ္ထား။ သူတို႕က အပ္ရွာတဲ့သူ။ က်ဳပ္က ေကာက္ရိုးပံုဖြတဲ့သူ…။ အဲဒါကြာတာပဲဗ်…။”
အထက္ပါ အေမးအေၿဖေလးကို ဆရာေက်ာ္၀င္း၏ ထိြဳင္ယာလက္တစ္ႏွင့္ ေအာ္လတာေနးတစ္စာစုမ်ား စာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္ထားပါသည္။ ထိုအေမးအေၿဖေလးကို ဖတ္ကာ တစ္စိမ့္စိမ့္ေတြး ၿပီး တစ္စိမ့္စိမ့္ သေဘာက်မိပါသည္။
အပ္ရွာသူႏွင့္ ေကာက္ရိုးပံုဖြသူ။
ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္ေတြေရာ အပ္ရွာသူလား ေကာက္ရိုးပံုဖြသူလား။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ကိုးဆယ့္ကိုး ဒႆမ ကိုးကိုးကိုးကိုး ရာခိုင္ႏုန္းကေတာ့ အပ္ရွာသူ မ်ားသာၿဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ေကာက္ရိုးပံုကိုေတာ့ မဖြခ်င္ၾက (သို႕) မဖြႏိုင္ၾက။ ရည္မွန္းခ်က္ တစ္ခုခု အတြက္ သာအလုပ္လုပ္္ၾကပါသည္။ အမ်ားစုကေတာ့ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ တိတိက်က်အလုပ္ တစ္ခုခုကိုသာ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ၾကသည္။ ဟိုဟုိဒီဒီ မစဥ္းစားႏိုင္။ မေတြးေတာႏိုင္ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ စား၀တ္ေနေရး အတြက္ အလုပ္လုပ္ရင္း အားသည့္ အခ်ိန္ကေလးမ်ားတြင္ ေကာက္ရိုးပံုဖြၾကပါသည္။ တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ့ ငါဘာအဓိပၸယ္ႏွင့္ ဒါေတြလုပ္ေနတာလဲ ဟု စဥ္းစားမိပါသည္။ လြယ္လြယ္ေတြးလွ်င္ ထမင္းစားဖို႕ ဟုသာ အေၿဖရပါသည္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ၿပီးေတာ့ ထမင္းစားလို႕ေရာ မရႏိုင္ဘူးလား ဟု ေမးၾကည့္မိပါသည္။ အေၿဖက မေသခ်ာ။ ကိုယ္ကပဲ ညံ့လြန္းေနသလား။ အေၿခအေနမေပးလို႕ပဲလား။
ေကာက္ရိုးပံုကို ဖြခ်င္စိတ္ေတာ့ရွိပါသည္ (သို႕မဟုတ္) ဖြခ်င္စိတ္ရွိသည္ဟုထင္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ မဖြႏိုင္ေသးပါ။ အပ္ပဲရွာရပါဦးမည္။ ရွာရင္းႏွင့္ေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ဖြသြားပါမည္။
မိုးတိမ္ညိဳ
၂၅ ဇြန္ ၂၀၀၉
“ဆရာႀကီးခင္ဗ်ာ၊ ဆရာႀကီးနဲ႕ တၿခားသူေတြ ဘာကြာပါသလဲ”။
“ေနဦး၊ က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားကို ၿပန္ေမးရဦးမယ္။ ေကာက္ရိုးပံုထဲမွာ အပ္တစ္ေခ်ာင္းက်ေပ်ာက္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ တၿခားတစ္ေယာက္ကို အဲဒီ အပ္ရွာခိုင္းရင္ ဘာၿဖစ္မယ္ထင္သလဲ…။”
“ခင္ဗ်ာ”
“ခင္ဗ်ာ မေနပါနဲ႕။ ကိုင္းပါ၊ က်ဳပ္ေမးခြန္းကို က်ဳပ္ကပဲ စေၿဖပါ့မယ္။ ဒီလူက အပ္ကိုရွာမယ္။ အပ္လည္း ေတြ႕ၿပီဆိုပါေတာ့..။ သူ ဘာဆက္လုပ္မယ္ထင္သလဲ..။ ဒါေတာ့ ခင္ဗ်ားေၿဖ…။”
“အပ္ကိုေတြ႕ၿပီဆိုမွာေတာ့ ၿပီးၿပီေပါ့ ဆရာႀကီး၊ ဘာဆက္လုပ္ရဦးမွာလဲ…။”
“က်ဳပ္ဆိုရင္ေတာ့ မၿပီးေသးဘူးဗ်။ ေကာက္ရိုးပံုကို ဆက္ဖြဦးမွာပဲ။”
“ခင္ဗ်ာ…။ ဆရာႀကီး ဘာကိုဆိုလိုတာပါလဲ…။”
“ခင္ဗ်ားေမးခြန္းကိုေၿဖတာေလ…။”
“ကၽြန္ေတာ္နားမရွင္းဘူး ဆရာႀကီး”
“မွတ္ထား။ သူတို႕က အပ္ရွာတဲ့သူ။ က်ဳပ္က ေကာက္ရိုးပံုဖြတဲ့သူ…။ အဲဒါကြာတာပဲဗ်…။”
အထက္ပါ အေမးအေၿဖေလးကို ဆရာေက်ာ္၀င္း၏ ထိြဳင္ယာလက္တစ္ႏွင့္ ေအာ္လတာေနးတစ္စာစုမ်ား စာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္ထားပါသည္။ ထိုအေမးအေၿဖေလးကို ဖတ္ကာ တစ္စိမ့္စိမ့္ေတြး ၿပီး တစ္စိမ့္စိမ့္ သေဘာက်မိပါသည္။
အပ္ရွာသူႏွင့္ ေကာက္ရိုးပံုဖြသူ။
ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္ေတြေရာ အပ္ရွာသူလား ေကာက္ရိုးပံုဖြသူလား။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ကိုးဆယ့္ကိုး ဒႆမ ကိုးကိုးကိုးကိုး ရာခိုင္ႏုန္းကေတာ့ အပ္ရွာသူ မ်ားသာၿဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ေကာက္ရိုးပံုကိုေတာ့ မဖြခ်င္ၾက (သို႕) မဖြႏိုင္ၾက။ ရည္မွန္းခ်က္ တစ္ခုခု အတြက္ သာအလုပ္လုပ္္ၾကပါသည္။ အမ်ားစုကေတာ့ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ တိတိက်က်အလုပ္ တစ္ခုခုကိုသာ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ၾကသည္။ ဟိုဟုိဒီဒီ မစဥ္းစားႏိုင္။ မေတြးေတာႏိုင္ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ စား၀တ္ေနေရး အတြက္ အလုပ္လုပ္ရင္း အားသည့္ အခ်ိန္ကေလးမ်ားတြင္ ေကာက္ရိုးပံုဖြၾကပါသည္။ တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ့ ငါဘာအဓိပၸယ္ႏွင့္ ဒါေတြလုပ္ေနတာလဲ ဟု စဥ္းစားမိပါသည္။ လြယ္လြယ္ေတြးလွ်င္ ထမင္းစားဖို႕ ဟုသာ အေၿဖရပါသည္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ၿပီးေတာ့ ထမင္းစားလို႕ေရာ မရႏိုင္ဘူးလား ဟု ေမးၾကည့္မိပါသည္။ အေၿဖက မေသခ်ာ။ ကိုယ္ကပဲ ညံ့လြန္းေနသလား။ အေၿခအေနမေပးလို႕ပဲလား။
ေကာက္ရိုးပံုကို ဖြခ်င္စိတ္ေတာ့ရွိပါသည္ (သို႕မဟုတ္) ဖြခ်င္စိတ္ရွိသည္ဟုထင္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ မဖြႏိုင္ေသးပါ။ အပ္ပဲရွာရပါဦးမည္။ ရွာရင္းႏွင့္ေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ဖြသြားပါမည္။
မိုးတိမ္ညိဳ
၂၅ ဇြန္ ၂၀၀၉
Friday, May 15, 2009
ကံဆိုသည္မွာ
ကံဆိုတာဘာလဲ
“ကံဆိုတာ အလုပ္”
“ကံဆိုတာ ကိုယ္ၿပဳခဲ့တဲ့ ေကာင္းမႈ႕ မေကာင္းမႈ႕ေတြ ကိုယ့္ဆီကို ၿပန္လာတာ”
“အတိတ္ ဘ၀က ကံေပါ့ဗ်ာ”
“ဘုရားသခင္ အလိုေတာ္ အတိုင္းေပါ့ဗ်ာ”
ကံႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် မွတ္ခ်က္မ်ားကို ထိုကဲ့သို႕ ဖတ္ဖူး မွတ္ဖူး ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏေတြးဘူးပါသည္။ လူတစ္ဦးနဲ႕ တစ္ဦး ကံအေပၚမူတည္ၿပီး အေၿခအေနၿခင္း မတူၾကပံု အေၾကာင္းပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘ၀ေတြကို ေမာင္းႏွင္ေနသည့္ အရာမွာ ကံ၊ဥာဏ္၊၀ိရိယ ထိုသံုးခု ၿဖစ္ပါသည္။ ထိုသံုးခုထဲတြင္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ပါက ကံသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လတ္တေလာအားၿဖင့္ မည္သို႕မွ ထိန္းခ်ဳပ္၍မရပါ။ သိလည္း မသိႏိုင္ပါ။ ဥာဏ္ကိုေတာ့ အေတာ္ အသင့္ ထိန္းခ်ဳပ္လို႕ရသည္။ အေတာ္ အသင့္ ဟုဆိုရၿခင္းမွာ ေမြးကတည္းက ဥာဏ္ရည္ မမွီေသာသူ အၿဖစ္ ေမြးလားခဲ့ လွ်င္ မည္သို႕မွ မတတ္ႏိုင္ပါ။ အဲ သူလိုကိုယ္လို လူအၿဖစ္ေမြးလာခဲ့ရင္ေတာ့ ဥာဏ္ရည္ၿမင့္မားေအာင္ လုပ္ဖို႕က မိမိ တာ၀န္ပင္ၿဖစ္သည္။ လူမွာ ထိန္းခ်ဳပ္လို႕ ရတာ ၀ိရိယတစ္ခုသာရွိသည္။ ၀ိရိယကေတာ့ မိမိ ကိုယ္ပိုင္ ၿဖစ္သည္။ မိမိေပၚမွာပဲ မူတည္သည္ဟု ေၿပာလို႕ရသည္။ ေဟာ အဲသလို ကိုယ္က ပိုင္သလိုလို ရွိေသာ ၀ိရိယၾကေတာ့ အကန္႕ အသတ္ရွိသြားၿပန္သည္။ လူတစ္ေယာက္က တစ္ခုခုကို လုပ္ေနတယ္ထားပါေတာ့။ ဘယ္ေလာက္ ၀ိရိယေကာင္းေကာင္း တစ္ရက္ကို ၂၄ နာရီထက္ ပိုႀကိဳးစားလို႕ မရၿပန္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေတာင္ အလြန္ဆံုး ေၿပာထားတာ။ အဲဒီ အထဲက စားခ်ိန္ အိပ္ခ်ိန္ေတြ ႏႈတ္ရဦးမွာ။
အဲဒီေတာ့ လူတစ္ေယာက္ တစ္ခုခုကို ၿဖစ္ၿဖစ္ ေၿမာက္ေၿမာက္လုပ္ဖို႕ ဆိုရင္ ကံ၊ဥာဏ္၊၀ိရိယ သံုးခုလံုး စံုမွကိုရမွာ။ ဘယ္ဟာက ရာခိုင္ႏုန္းပိုမ်ားမ်ား ပါေနသလဲဆိုတာေတာ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္တူမွာ မဟုတ္ဘူး။ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ ကံေကာင္းတဲ့သူမ်ားက်ေတာ့ လည္း ဥာဏ္သမားနဲ႕ ၀ိရိယသမား လိုက္လို႕မမွီသလို ဥာဏ္၀ိရိယေကာင္းရင္လည္း ေတာ္ရံုတန္ရံု ကံကို ေက်ာ္လႊားလို႕ ရၿပန္ေရာဗ်ာ။
ဥပမာေၿပာရရင္ ဘုရင္နဲ႕ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ နန္းရင္း၀န္ေတြနဲ႕ ယွဥ္လိုက္ရင္ မ်ားေသာအားၿဖင့္ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ နန္းရင္း၀န္ေတြက ပိုေတာ္ၾကတယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕တုိင္းၿပည္ရဲ႕ အထြတ္ အထိတ္ဘာလို႕ မၿဖစ္သလဲ။ ဘုရင္မ်ိဳးအၿဖစ္ ေမြးမလာလို႕ပဲ။ ကံပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ေမြးကင္းကဘုရင့္သားကိုေတာင္မွ ရင္ခြင္ပိုက္ဘုရင္ အၿဖစ္ထားၿပီး က်န္တဲ့သူေတြက တိုင္းၿပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ရေသးတာ။ ဥာဏ္ဘယ္ေလာက္ သာသာ ကံလိုေသးတယ္ဆိုတာ ေၿပာခ်င္လို႕ပါ။
ဆရာေဖၿမင့္ရဲ႕ ဘာသာၿပန္စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္။ လူတစ္ေယာက္က ဆပ္ကၿပဖို႕ အတြက္ ကုလားအုပ္ေတြကို ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ဖို႕ သင္ေပးတယ္တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ကို မလြယ္ဘူးဆိုပဲ။ အဲဒီလူက ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာ ေန႕မအိပ္ ညမအိပ္နဲ႕ သင္လိုက္တာ ကုလားအုပ္ငါးေကာင္က ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ တတ္သြားသတဲ့။ အဲဒါနဲ႕ သူလည္း အထူးဆန္းဆံုး ဆပ္ကပြဲၿပမယ္လို႕ ေၾကညာၿပီး ရံုသြင္းပါေလေရာတဲ့။ ၿပပြဲလည္း စေရာ သူနဲ႕ ကုလားအုပ္ေတြက ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ၿပီး စင္ေပၚတက္လာၿပီး ကုလားအုပ္ေတြက ဆက္ၿပီး ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ၿပသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ အထူးဆန္းဆံုး ၿပကြက္က ဒါပါပဲ ဆိုေတာ့ ပရိတ္သတ္က ၀ိုင္းဆဲၾကသတဲ့။ ခဲေတြနဲ႕ ေတာင္ ေပါက္ၾကသတဲ့။ ခက္တာက ပရိတ္သတ္က ကုလားအုပ္ကို ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ေအာင္ ကမၻာေပၚမွာ ဘယ္သူမွ မသင္ႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာ မသိၾကဘူးတဲ့။ သိၾကရင္လဲ ဆပ္က လာၾကည့္တယ္ဆိုတာ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြကို ပဲၾကည့္ခ်င္ၾကတဲ့အတြက္ ႀကိဳးတန္းေလွ်ာက္ၿပ တာတို႕ ဘာတို႕ကို ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားမွာပဲေလ။ သူႀကိဳးစားတာနဲ႕ လိုအပ္ခ်က္နဲ႕ မကိုက္ဘူးၿဖစ္သြားတာ ေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ၀ိရိယ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း ဥာဏ္မပါရင္ လည္း မၿဖစ္ၿပန္ဘူး။
ဥာဏ္မရွိရင္ေတာ့ ဘယ္ဟာ မွေအာင္ၿမင္ဖို႕ မလြယ္ဘူးဆိုတာကေတာ့ ရွင္းေနလို႕ ဥပမာေတြ ဘာေတြ မရွာေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီ အထဲမွာမွ လူေတြ ထိန္းခ်ဳပ္လို႕ မရတဲ့ ကံအေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးခ်င္တာ။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကေတာ့ ကံကိုထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ ႀကိဳးစားၾကတယ္လို႕ ဆိုရင္ လက္ခံၾကမလားမသိဘူး။ ေနာင္ဘ၀ကံေကာင္းဖို႕(သံသရာမွာ ေကာင္းဖို႕) ဆိုၿပီး ယခုဘ၀မွာ ကိုသိုလ္ေကာင္းမႈ႕လုပ္ အလွဴ အတန္းေတြ လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒါ ကံကို တနည္းအားၿဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ လုပ္ၾကတာပဲေလ။ တၿခားဘာသာ၀င္ေတြက ေတာ့ ဘယ္လို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ ႀကိဳးစားသလဲ ေသခ်ာေလ့လာ မၾကည့္ဖူးဘူး။ သူတို႕ လည္း မ်ားေသာအားၿဖင့္ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာ ၿဖစ္မယ္ဆိုတယ့္ သေဘာမ်ိဳးေတာ့ ရွိၾကတာပဲေလ။
“ေကာင္းတာလုပ္ရင္ေကာင္းတာၿဖစ္မယ္ မေကာင္းတာလုပ္ရင္ မေကာင္းတာၿဖစ္မယ္”
ဒါေပမယ့္ လည္း ယခုဘ၀မွာ ေကာင္းတာေတြလုပ္ေနရဲ႕ မေကာင္းတာၿဖစ္ေနတဲ့သူေတြ၊ ဘာမွ မလုပ္ရေသးပဲနဲ႕ မေကာင္းတာၿဖစ္ေနသူေတြ (ဥပမာ ေမြးကတည္းက ကိုယ္လက္ မသန္စြမ္း)၊ မေကာင္းတာေတြလုပ္ေနရဲ႕နဲ႕ ေလာကီစည္းစိမ္ေတြခံစားေနရသူေတြ ဒုနဲ႕ေဒးပါ။ အဲလိုလူေတြကို ၾကေတာ့ အရင္ဘ၀က ကုသိုလ္ကံလို႕ ေၿပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုဂြက်ေနတာက အရင္ဘ၀က ဘယ္သူက ဘာလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္တာပဲ။ သိရင္ပိုေကာင္းမလားလို႕ပါ။ အရင္ဘ၀က ၿဖစ္ခဲ့ လုပ္ခဲ့တာေတြကို ဘလက္ဘုတ္မွာ တစ္ႏွစ္သံုးေလ တန္းစီေရးၿပီး မင္းအရင္ဘ၀က နံပါတ္ တစလုပ္ပ္ခဲ့လို႕ အခုဘ၀မွာ ဒီဟာ ၿဖစ္တယ္။ ေနာင္ဘ၀မွာ နံပါတ္ႏွစ္လုပ္လို႕ ဟိုဟာ ၿဖစ္တယ္။ အဲသလို ရွင္းၿပရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ မသိဘူး။
ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း အဲလိုႀကီးသိေနေတာ့ လည္း သိပ္ေတာ့ အဆင္မေၿပေသးဘူး။ ဥပမာ ဘြားေအေသလို႕ ေၿမးေနရာမွာ ၿပန္၀င္စားရင္ သူ႕ သမီးကို အေမလို႕ ၿပန္ေခၚရမွာက်ေတာ့ သိေနရင္ ဂြမက်ဘူးလား။ တကယ္လို႕ ပီအိတ္(ခ်္)ဒီ ေဒါက္တာတစ္ေယာက္ ေသၿပီး ေနာက္တစ္ခါၿပန္ေမြးလို႕ အားလံုးကို မွတ္မိေနတယ္ဆိုရင္ ေမြးကတည္းက သူ႕ကို ပီအိတ္(ခ်္)ဒီ ေပးရမလား။ သူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္ ကေသသြားၿပီးေတာ့ ဆင္းရဲသား ဗိုက္ထဲမွာ၀င္စားၿပီး ၿပန္ေမြးလာရင္ အဲဒီဆင္းရဲသားရဲ႕ ကေလးက သူ႕ပစၥည္းေတြပါဆိုၿပီး ေတာင္းရင္ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အရင္ဘ၀ေတြဘာေတြ တကယ္ရွိခဲ့ရင္ေတာင္မွာ ၿပန္မသိမွ ၿဖစ္မွာလို႕ ထင္တာပဲ။ အဲ ၿပန္မသိပဲနဲ႕ အရင္ဘ၀က လုပ္ခဲ့တဲ့ အၿပစ္ေတြကို မင္းဒီဘ၀မွာ အၿပစ္ေပးမယ္ကြာဆိုတာၾကေတာ့ လည္း တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ။ ကေလးတစ္ေယာက္ကို အေဖက ရိုက္ေတာ့ ကေလးက ေမးတယ္တယ္။ အေဖသားကို ဘာလို႕ရိုက္တာလဲေပါ့။ အဲဒါေဖက တုတ္နဲ႕ ေနာက္တစ္ခ်က္ထပ္ရိုက္ၿပီး မင္းဟာမင္းသိ ေနာက္ဆိုဒီထက္နာမယ္ လို႕ဆိုသတဲ့။ တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲေနာ္။
ၿပီးေတာ့ ၾကားဖူးေသးတယ္ အေမတစ္ေယာက္ထဲ၀မ္းထဲက တစ္ၿပိဳင္နဲ ထြက္လာတဲ့ အမႊာပူးႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကေသၿပီး တစ္ေယာက္ကံရွင္သတဲ့။ ေမႊးလာကတည္းက ကံကြာပံုေၿပာပါတယ္။ ေဗဒင္တို႕ ဘာတို႕ အလိုအရဆိုရင္ လ၊ရက္၊ႏွစ္ နကၡတ္ အားလံုးအတူတူပဲ။ အက်ိဳးေပးၾကတာ ဆန္႕က်င္ဘက္ပဲ။
မ်ားေသာအားၿဖင့္ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ့ သူေတြက ကံကို မယံုၾကပါဘူး။ ကံဆိုတာ အလုပ္လို႕ပဲ ယံုၾကတယ္။ ငါလုပ္ရင္ လုပ္သမွ်ၿဖစ္မယ္လို႕ ထင္ၾကပါတယ္။ ဥာဏ္ နဲ႕ ၀ိရိယသမားေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အရင္က အဲဒီဘက္ကို ပိုယံုခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ၾကာလာတာနဲ႕ အမွ်မၿမင္ရတဲ့ကံဆိုတာ လူ႕ဘ၀မွာ ရာႏုန္း အေတာ္မ်ားပါလားဆိုတာ သတိထားမိလာသလိုပဲ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာသာေရးကို ေမ့မယ္ မိသားစုရဲ႕ ေအးၿမတဲ့ ေမတၱာကို ေမ့ေနမယ္၊ ငါသာလွ်င္ အဓိကလို႕ ထင္တတ္ၾက ၿပီး ကံဆိုတာလည္း ရွိေသးတယ္ဆိုတာကို သတိမရတတ္ၾကဘူးလို႕ထင္ပါတယ္။ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ့ ဆိုတဲ့အေၿခေနေတြ တနည္းနည္းနဲ႕ ဆံုးရွံဳးသြားေတာ့မွာ သံေ၀ဂရသြားၾကတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘ၀ကို ကံတစ္ခုတည္းနဲ႕ ေမာင္းႏွင္ေနၾကတယ္ဆိုတာ သတိထားမိၾကလား မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ အနည္းနဲ႕ အမ်ားေတြ႕ဖူးပါ့ဗ်ာ။ ကံတစ္ခုထဲနဲ႕ ပဲဘ၀ကို တည္ေဆာက္ထားၾကတာ။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း တစ္သက္ပတ္လံုး ကံေကာင္းတဲ့ သူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိမယ္ထင္တယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ၿဖစ္ခ်င္တိုင္း ၿဖစ္တယ္လို႕ ထင္ရတဲ့ ကံဆိုတာက ဗရမ္းပတာ ၿဖစ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ဗုဒၶဘာသာ အလိုအရဆိုရင္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ိဳးၿဖစ္တယ္ ဆိုရမလားပဲ။ ကမာၻေက်ာ္ သိပၸံပညာရွင္ အိုင္းစတိုင္းကလည္း God didn’t play dice ဘုရားသခင္က ေၾကြအံ မစားဘူး လို႕ေၿပာသြားပါတယ္။ သူဆိုလိုတာက ဘယ္အရာမဆို ၿဖစ္ခ်င္တိုင္း ဗရမ္းပတာ ၿဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူ႕ဟာသူ စနစ္တက်ၿဖစ္ေနတာဆိုတဲ့ သေဘာလို႕ထင္ပါတယ္။ အဲလိုဆိုေတာ့ က်လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ထိန္းခ်ဳပ္မရဘူးဆိုတဲ့ ကံက စနစ္တက် ၿဖစ္သင့္လို႕ ၿဖစ္ေနတာတဲ့ဗ်ာ။ တၿခားဘာသာ၀င္ေတြ အဆိုအရ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္ အတိုင္းဆိုသလိုေပါ့။ အဲလိုစဥ္းစားရင္ လူေလာကရဲ႕ မတရားမႈ႕ေတြ ယုတ္မာမႈ႕ေတြ မေကာင္းမႈ႕ေတြ အားလံုးက ၿဖစ္သင့္လို႕ ၿဖစ္တာလား။ ဘုရားသခင္ အလိုေတာ္ အတိုင္းလား လို႕ေမးစရာရွိပါတယ္။
ဒီအေၾကာင္းေတြေၿပာၿပေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ဘာသာေရးဆရာတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေၿပာတယ္။ အဲလိုေတြ ေၿပာေနတာ မင္းဗုဒၶေဟာခဲ့တာေတြကို ေသခ်ာမသိေသးလို႕ပဲတဲ့။ မင္းေလ့လာဖို႕ လိုေသးတယ္တဲ့။ ဟုတ္မွာပါ။ အခုဟာက လူၿပိန္းအေတြးေတြနဲ႕ ေလွ်ာက္ေတြးၾကည့္ထားတာ။
မိုးတိမ္ညိဳ
15,May,09
“ကံဆိုတာ အလုပ္”
“ကံဆိုတာ ကိုယ္ၿပဳခဲ့တဲ့ ေကာင္းမႈ႕ မေကာင္းမႈ႕ေတြ ကိုယ့္ဆီကို ၿပန္လာတာ”
“အတိတ္ ဘ၀က ကံေပါ့ဗ်ာ”
“ဘုရားသခင္ အလိုေတာ္ အတိုင္းေပါ့ဗ်ာ”
ကံႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် မွတ္ခ်က္မ်ားကို ထိုကဲ့သို႕ ဖတ္ဖူး မွတ္ဖူး ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏေတြးဘူးပါသည္။ လူတစ္ဦးနဲ႕ တစ္ဦး ကံအေပၚမူတည္ၿပီး အေၿခအေနၿခင္း မတူၾကပံု အေၾကာင္းပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘ၀ေတြကို ေမာင္းႏွင္ေနသည့္ အရာမွာ ကံ၊ဥာဏ္၊၀ိရိယ ထိုသံုးခု ၿဖစ္ပါသည္။ ထိုသံုးခုထဲတြင္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ပါက ကံသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လတ္တေလာအားၿဖင့္ မည္သို႕မွ ထိန္းခ်ဳပ္၍မရပါ။ သိလည္း မသိႏိုင္ပါ။ ဥာဏ္ကိုေတာ့ အေတာ္ အသင့္ ထိန္းခ်ဳပ္လို႕ရသည္။ အေတာ္ အသင့္ ဟုဆိုရၿခင္းမွာ ေမြးကတည္းက ဥာဏ္ရည္ မမွီေသာသူ အၿဖစ္ ေမြးလားခဲ့ လွ်င္ မည္သို႕မွ မတတ္ႏိုင္ပါ။ အဲ သူလိုကိုယ္လို လူအၿဖစ္ေမြးလာခဲ့ရင္ေတာ့ ဥာဏ္ရည္ၿမင့္မားေအာင္ လုပ္ဖို႕က မိမိ တာ၀န္ပင္ၿဖစ္သည္။ လူမွာ ထိန္းခ်ဳပ္လို႕ ရတာ ၀ိရိယတစ္ခုသာရွိသည္။ ၀ိရိယကေတာ့ မိမိ ကိုယ္ပိုင္ ၿဖစ္သည္။ မိမိေပၚမွာပဲ မူတည္သည္ဟု ေၿပာလို႕ရသည္။ ေဟာ အဲသလို ကိုယ္က ပိုင္သလိုလို ရွိေသာ ၀ိရိယၾကေတာ့ အကန္႕ အသတ္ရွိသြားၿပန္သည္။ လူတစ္ေယာက္က တစ္ခုခုကို လုပ္ေနတယ္ထားပါေတာ့။ ဘယ္ေလာက္ ၀ိရိယေကာင္းေကာင္း တစ္ရက္ကို ၂၄ နာရီထက္ ပိုႀကိဳးစားလို႕ မရၿပန္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေတာင္ အလြန္ဆံုး ေၿပာထားတာ။ အဲဒီ အထဲက စားခ်ိန္ အိပ္ခ်ိန္ေတြ ႏႈတ္ရဦးမွာ။
အဲဒီေတာ့ လူတစ္ေယာက္ တစ္ခုခုကို ၿဖစ္ၿဖစ္ ေၿမာက္ေၿမာက္လုပ္ဖို႕ ဆိုရင္ ကံ၊ဥာဏ္၊၀ိရိယ သံုးခုလံုး စံုမွကိုရမွာ။ ဘယ္ဟာက ရာခိုင္ႏုန္းပိုမ်ားမ်ား ပါေနသလဲဆိုတာေတာ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္တူမွာ မဟုတ္ဘူး။ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ ကံေကာင္းတဲ့သူမ်ားက်ေတာ့ လည္း ဥာဏ္သမားနဲ႕ ၀ိရိယသမား လိုက္လို႕မမွီသလို ဥာဏ္၀ိရိယေကာင္းရင္လည္း ေတာ္ရံုတန္ရံု ကံကို ေက်ာ္လႊားလို႕ ရၿပန္ေရာဗ်ာ။
ဥပမာေၿပာရရင္ ဘုရင္နဲ႕ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ နန္းရင္း၀န္ေတြနဲ႕ ယွဥ္လိုက္ရင္ မ်ားေသာအားၿဖင့္ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ နန္းရင္း၀န္ေတြက ပိုေတာ္ၾကတယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕တုိင္းၿပည္ရဲ႕ အထြတ္ အထိတ္ဘာလို႕ မၿဖစ္သလဲ။ ဘုရင္မ်ိဳးအၿဖစ္ ေမြးမလာလို႕ပဲ။ ကံပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ေမြးကင္းကဘုရင့္သားကိုေတာင္မွ ရင္ခြင္ပိုက္ဘုရင္ အၿဖစ္ထားၿပီး က်န္တဲ့သူေတြက တိုင္းၿပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ရေသးတာ။ ဥာဏ္ဘယ္ေလာက္ သာသာ ကံလိုေသးတယ္ဆိုတာ ေၿပာခ်င္လို႕ပါ။
ဆရာေဖၿမင့္ရဲ႕ ဘာသာၿပန္စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္။ လူတစ္ေယာက္က ဆပ္ကၿပဖို႕ အတြက္ ကုလားအုပ္ေတြကို ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ဖို႕ သင္ေပးတယ္တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ကို မလြယ္ဘူးဆိုပဲ။ အဲဒီလူက ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာ ေန႕မအိပ္ ညမအိပ္နဲ႕ သင္လိုက္တာ ကုလားအုပ္ငါးေကာင္က ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ တတ္သြားသတဲ့။ အဲဒါနဲ႕ သူလည္း အထူးဆန္းဆံုး ဆပ္ကပြဲၿပမယ္လို႕ ေၾကညာၿပီး ရံုသြင္းပါေလေရာတဲ့။ ၿပပြဲလည္း စေရာ သူနဲ႕ ကုလားအုပ္ေတြက ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ၿပီး စင္ေပၚတက္လာၿပီး ကုလားအုပ္ေတြက ဆက္ၿပီး ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ၿပသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ အထူးဆန္းဆံုး ၿပကြက္က ဒါပါပဲ ဆိုေတာ့ ပရိတ္သတ္က ၀ိုင္းဆဲၾကသတဲ့။ ခဲေတြနဲ႕ ေတာင္ ေပါက္ၾကသတဲ့။ ခက္တာက ပရိတ္သတ္က ကုလားအုပ္ကို ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ေအာင္ ကမၻာေပၚမွာ ဘယ္သူမွ မသင္ႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာ မသိၾကဘူးတဲ့။ သိၾကရင္လဲ ဆပ္က လာၾကည့္တယ္ဆိုတာ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြကို ပဲၾကည့္ခ်င္ၾကတဲ့အတြက္ ႀကိဳးတန္းေလွ်ာက္ၿပ တာတို႕ ဘာတို႕ကို ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားမွာပဲေလ။ သူႀကိဳးစားတာနဲ႕ လိုအပ္ခ်က္နဲ႕ မကိုက္ဘူးၿဖစ္သြားတာ ေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ၀ိရိယ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း ဥာဏ္မပါရင္ လည္း မၿဖစ္ၿပန္ဘူး။
ဥာဏ္မရွိရင္ေတာ့ ဘယ္ဟာ မွေအာင္ၿမင္ဖို႕ မလြယ္ဘူးဆိုတာကေတာ့ ရွင္းေနလို႕ ဥပမာေတြ ဘာေတြ မရွာေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီ အထဲမွာမွ လူေတြ ထိန္းခ်ဳပ္လို႕ မရတဲ့ ကံအေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးခ်င္တာ။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကေတာ့ ကံကိုထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ ႀကိဳးစားၾကတယ္လို႕ ဆိုရင္ လက္ခံၾကမလားမသိဘူး။ ေနာင္ဘ၀ကံေကာင္းဖို႕(သံသရာမွာ ေကာင္းဖို႕) ဆိုၿပီး ယခုဘ၀မွာ ကိုသိုလ္ေကာင္းမႈ႕လုပ္ အလွဴ အတန္းေတြ လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒါ ကံကို တနည္းအားၿဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ လုပ္ၾကတာပဲေလ။ တၿခားဘာသာ၀င္ေတြက ေတာ့ ဘယ္လို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ ႀကိဳးစားသလဲ ေသခ်ာေလ့လာ မၾကည့္ဖူးဘူး။ သူတို႕ လည္း မ်ားေသာအားၿဖင့္ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာ ၿဖစ္မယ္ဆိုတယ့္ သေဘာမ်ိဳးေတာ့ ရွိၾကတာပဲေလ။
“ေကာင္းတာလုပ္ရင္ေကာင္းတာၿဖစ္မယ္ မေကာင္းတာလုပ္ရင္ မေကာင္းတာၿဖစ္မယ္”
ဒါေပမယ့္ လည္း ယခုဘ၀မွာ ေကာင္းတာေတြလုပ္ေနရဲ႕ မေကာင္းတာၿဖစ္ေနတဲ့သူေတြ၊ ဘာမွ မလုပ္ရေသးပဲနဲ႕ မေကာင္းတာၿဖစ္ေနသူေတြ (ဥပမာ ေမြးကတည္းက ကိုယ္လက္ မသန္စြမ္း)၊ မေကာင္းတာေတြလုပ္ေနရဲ႕နဲ႕ ေလာကီစည္းစိမ္ေတြခံစားေနရသူေတြ ဒုနဲ႕ေဒးပါ။ အဲလိုလူေတြကို ၾကေတာ့ အရင္ဘ၀က ကုသိုလ္ကံလို႕ ေၿပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုဂြက်ေနတာက အရင္ဘ၀က ဘယ္သူက ဘာလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္တာပဲ။ သိရင္ပိုေကာင္းမလားလို႕ပါ။ အရင္ဘ၀က ၿဖစ္ခဲ့ လုပ္ခဲ့တာေတြကို ဘလက္ဘုတ္မွာ တစ္ႏွစ္သံုးေလ တန္းစီေရးၿပီး မင္းအရင္ဘ၀က နံပါတ္ တစလုပ္ပ္ခဲ့လို႕ အခုဘ၀မွာ ဒီဟာ ၿဖစ္တယ္။ ေနာင္ဘ၀မွာ နံပါတ္ႏွစ္လုပ္လို႕ ဟိုဟာ ၿဖစ္တယ္။ အဲသလို ရွင္းၿပရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ မသိဘူး။
ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း အဲလိုႀကီးသိေနေတာ့ လည္း သိပ္ေတာ့ အဆင္မေၿပေသးဘူး။ ဥပမာ ဘြားေအေသလို႕ ေၿမးေနရာမွာ ၿပန္၀င္စားရင္ သူ႕ သမီးကို အေမလို႕ ၿပန္ေခၚရမွာက်ေတာ့ သိေနရင္ ဂြမက်ဘူးလား။ တကယ္လို႕ ပီအိတ္(ခ်္)ဒီ ေဒါက္တာတစ္ေယာက္ ေသၿပီး ေနာက္တစ္ခါၿပန္ေမြးလို႕ အားလံုးကို မွတ္မိေနတယ္ဆိုရင္ ေမြးကတည္းက သူ႕ကို ပီအိတ္(ခ်္)ဒီ ေပးရမလား။ သူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္ ကေသသြားၿပီးေတာ့ ဆင္းရဲသား ဗိုက္ထဲမွာ၀င္စားၿပီး ၿပန္ေမြးလာရင္ အဲဒီဆင္းရဲသားရဲ႕ ကေလးက သူ႕ပစၥည္းေတြပါဆိုၿပီး ေတာင္းရင္ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အရင္ဘ၀ေတြဘာေတြ တကယ္ရွိခဲ့ရင္ေတာင္မွာ ၿပန္မသိမွ ၿဖစ္မွာလို႕ ထင္တာပဲ။ အဲ ၿပန္မသိပဲနဲ႕ အရင္ဘ၀က လုပ္ခဲ့တဲ့ အၿပစ္ေတြကို မင္းဒီဘ၀မွာ အၿပစ္ေပးမယ္ကြာဆိုတာၾကေတာ့ လည္း တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ။ ကေလးတစ္ေယာက္ကို အေဖက ရိုက္ေတာ့ ကေလးက ေမးတယ္တယ္။ အေဖသားကို ဘာလို႕ရိုက္တာလဲေပါ့။ အဲဒါေဖက တုတ္နဲ႕ ေနာက္တစ္ခ်က္ထပ္ရိုက္ၿပီး မင္းဟာမင္းသိ ေနာက္ဆိုဒီထက္နာမယ္ လို႕ဆိုသတဲ့။ တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲေနာ္။
ၿပီးေတာ့ ၾကားဖူးေသးတယ္ အေမတစ္ေယာက္ထဲ၀မ္းထဲက တစ္ၿပိဳင္နဲ ထြက္လာတဲ့ အမႊာပူးႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကေသၿပီး တစ္ေယာက္ကံရွင္သတဲ့။ ေမႊးလာကတည္းက ကံကြာပံုေၿပာပါတယ္။ ေဗဒင္တို႕ ဘာတို႕ အလိုအရဆိုရင္ လ၊ရက္၊ႏွစ္ နကၡတ္ အားလံုးအတူတူပဲ။ အက်ိဳးေပးၾကတာ ဆန္႕က်င္ဘက္ပဲ။
မ်ားေသာအားၿဖင့္ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ့ သူေတြက ကံကို မယံုၾကပါဘူး။ ကံဆိုတာ အလုပ္လို႕ပဲ ယံုၾကတယ္။ ငါလုပ္ရင္ လုပ္သမွ်ၿဖစ္မယ္လို႕ ထင္ၾကပါတယ္။ ဥာဏ္ နဲ႕ ၀ိရိယသမားေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အရင္က အဲဒီဘက္ကို ပိုယံုခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ၾကာလာတာနဲ႕ အမွ်မၿမင္ရတဲ့ကံဆိုတာ လူ႕ဘ၀မွာ ရာႏုန္း အေတာ္မ်ားပါလားဆိုတာ သတိထားမိလာသလိုပဲ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာသာေရးကို ေမ့မယ္ မိသားစုရဲ႕ ေအးၿမတဲ့ ေမတၱာကို ေမ့ေနမယ္၊ ငါသာလွ်င္ အဓိကလို႕ ထင္တတ္ၾက ၿပီး ကံဆိုတာလည္း ရွိေသးတယ္ဆိုတာကို သတိမရတတ္ၾကဘူးလို႕ထင္ပါတယ္။ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ့ ဆိုတဲ့အေၿခေနေတြ တနည္းနည္းနဲ႕ ဆံုးရွံဳးသြားေတာ့မွာ သံေ၀ဂရသြားၾကတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘ၀ကို ကံတစ္ခုတည္းနဲ႕ ေမာင္းႏွင္ေနၾကတယ္ဆိုတာ သတိထားမိၾကလား မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ အနည္းနဲ႕ အမ်ားေတြ႕ဖူးပါ့ဗ်ာ။ ကံတစ္ခုထဲနဲ႕ ပဲဘ၀ကို တည္ေဆာက္ထားၾကတာ။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း တစ္သက္ပတ္လံုး ကံေကာင္းတဲ့ သူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိမယ္ထင္တယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ၿဖစ္ခ်င္တိုင္း ၿဖစ္တယ္လို႕ ထင္ရတဲ့ ကံဆိုတာက ဗရမ္းပတာ ၿဖစ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ဗုဒၶဘာသာ အလိုအရဆိုရင္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ိဳးၿဖစ္တယ္ ဆိုရမလားပဲ။ ကမာၻေက်ာ္ သိပၸံပညာရွင္ အိုင္းစတိုင္းကလည္း God didn’t play dice ဘုရားသခင္က ေၾကြအံ မစားဘူး လို႕ေၿပာသြားပါတယ္။ သူဆိုလိုတာက ဘယ္အရာမဆို ၿဖစ္ခ်င္တိုင္း ဗရမ္းပတာ ၿဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူ႕ဟာသူ စနစ္တက်ၿဖစ္ေနတာဆိုတဲ့ သေဘာလို႕ထင္ပါတယ္။ အဲလိုဆိုေတာ့ က်လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ထိန္းခ်ဳပ္မရဘူးဆိုတဲ့ ကံက စနစ္တက် ၿဖစ္သင့္လို႕ ၿဖစ္ေနတာတဲ့ဗ်ာ။ တၿခားဘာသာ၀င္ေတြ အဆိုအရ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္ အတိုင္းဆိုသလိုေပါ့။ အဲလိုစဥ္းစားရင္ လူေလာကရဲ႕ မတရားမႈ႕ေတြ ယုတ္မာမႈ႕ေတြ မေကာင္းမႈ႕ေတြ အားလံုးက ၿဖစ္သင့္လို႕ ၿဖစ္တာလား။ ဘုရားသခင္ အလိုေတာ္ အတိုင္းလား လို႕ေမးစရာရွိပါတယ္။
ဒီအေၾကာင္းေတြေၿပာၿပေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ဘာသာေရးဆရာတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေၿပာတယ္။ အဲလိုေတြ ေၿပာေနတာ မင္းဗုဒၶေဟာခဲ့တာေတြကို ေသခ်ာမသိေသးလို႕ပဲတဲ့။ မင္းေလ့လာဖို႕ လိုေသးတယ္တဲ့။ ဟုတ္မွာပါ။ အခုဟာက လူၿပိန္းအေတြးေတြနဲ႕ ေလွ်ာက္ေတြးၾကည့္ထားတာ။
မိုးတိမ္ညိဳ
15,May,09
Sunday, May 10, 2009
ေဗဒင္ လကၡဏာ
ေဗဒင္ လကၡဏာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဆရာဦးေအာင္သင္း ေၿပာခဲ့ဖူးတာေလး သတိရလို႕ပါ။ အတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေဗဒင္တို႕ လကၡဏာတို႕ဆိုတာ ဒါၿဖစ္ကိုၿဖစ္ရမယ္လို႕ ေဟာတာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူက ၿဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကိုပဲ ေၿပာတာတဲ့။ ဥပမာ ဒီလမ္းကတည့္တည့္သြား လမ္းဆံုးရင္ ရြာကို ေရာက္မယ္ဆိုတာက ဒီလမ္းကသြားတဲ့ သူတိုင္းအဲဒီရြာကို ေရာက္မယ္လို႕ ဆိုလိုတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလမ္းက ေတာ့ရြာကို ဦးတည္ေနတယ္ ေရာက္မေရာက္ဆိုတာကေတာ့ သြားတဲ့သူအေပၚမွာ မူတည္တယ္လို႕ ဆိုလိုတာတဲ့။
လကၡဏာဆိုရင္လည္း အဲလိုပဲ။ ဒီလို အေရးအေၾကာင္းရွိတဲ့သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒါမ်ိဳး ၿဖစ္တတ္တယ္ လို႕ ေဟာတယ္ဆိုပါဆို႕။ အဲဒါက ၿဖစ္ကို ၿဖစ္ရမယ္လို႕ ေဟာတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ေဟာတဲ့ အတိုင္း ၿဖစ္မၿဖစ္ဆိုတာက ကာယကံရွင္ေပၚမွာလည္း မူတည္ပါသတဲ့။ ေဗဒင္လည္း အဲလိုပါပဲတဲ့။မွန္၏ မမွန္၏ ယံု၏ မယံု၏ ဆိုတာကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္အေပၚမွာ မူတည္မွာပါ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြစဥ္းစားမိရင္ ဆရာေဆြမင္း ဓႏုၿဖဴရဲ႕ တြတ္ပီကာတြန္းေလးတစ္ခု သြားသတိရမိတယ္။ ကာတြန္းထဲမွာ ဦးတြတ္ပီတို႕ရဲ႕ ႀကံဳတိုင္းရြာနဲ႕ တၿခားရြာတစ္ရြာ ေဘာလံုး ခ်ိန္း ကန္ၾကတာေပါ့။ ႀကံဳတိုင္းရြာဘက္မွာက ေဗဒင္ဆရာလား ဘာလားမသိဘူး တစ္ေယာက္က အခါေတာ္ ေပးသတဲ့။ အဲဒီ အခါေတာ္ေပးဆရာက ဂိုးတိုင္မွာ အင္းခ်ထားတယ္တဲ့။ သူကၿပီးေတာ့ ဂိုးသမားကို ေသခ်ာမွာထားတယ္ ေဘာလံုးက အလယ္စည္းကို ေက်ာ္လာၿပီး ကိုယ့္ဘက္ကို ေရာက္လာရင္ ဂိုးတိုင္ကို ဖေနာင့္နဲ႕ သံုးခ်က္သြားေပါက္။ အဲဒါမွ ဂိုးမ၀င္မွာတဲ့။ ဂိုးသမားလည္း အဲဒီဆရာေၿပာတဲ့ အတိုင္း ေဘာလံုးဒီဘက္ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဂိုးတိုင္ကို ဖေနာင့္နဲ႕ သြားေပါက္ေနတံုး ဟိုဘက္အသင္းက ကန္လိုက္တာ ဖမ္းခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ပဲ ဂိုးသြားပါေလေရာတဲ့။
ေဗဒင္တို႕ လကၡဏာတို႕ဆိုတာ ပညာရပ္တစ္ခုအေနနဲ႕ ေတာ့ ရွိမွာပါ။ အဲဒီပညာရပ္ကို ယံုၾကည္လက္ခံပံု အေပၚမွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ အက်ိဳးရွိမရွိဆိုတာ ကြာၿခားမွာပါ။ ဆရာေတာ္အရွင္ဧသိက ဆိုထားသလို က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္တဲ့ သံုးသပ္ခ်က္မ်ိဳးကို ရွဳ႕ၿမင္တတ္ဖို႕လိုပါတယ္။ ဥပမာ ဒီႏွစ္မိုး ေခါင္သည္ ထို႕ေၾကာင့္ စပါးအထြက္နည္းလိမ့္မည္။ အဲလိုမ်ိဳးေပါ့။
က်ိဳးေၾကာင္း မဆီေလွ်ာ္တာေတြလည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ ဟိုးအရင္က သတင္းတစ္ခုထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္။ ကံပြင့္ေအာင္လို႕ ကံပြင့္ အေမႊးတိုင္ တစ္ထုတ္ ၀ယ္ထြန္းလိုက္တာ အိမ္ပါမီးေလာင္သြားေရာတဲ့။ အိမ္မီးေလာင္တာကေတာ့ မေတာ္တဆ ၿဖစ္တာပါ။ ေၿပာခ်င္တာက အစကတည္းက က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္မႈ႕ မရွိတာကို ဆိုလိုခ်င္တာပါ။ကံေကာင္းခ်င္လို႕ ဘာသာေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ ကက်ိဳးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္ႏိုင္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ တရားထိုင္တယ္ဆိုပါေတာ့။ (တရားထိုင္လွ်င္ကံေကာင္းသည္ ဟု မဆိုလိုပါ ဥပမာေပးၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္) တရားထိုင္လို႕ ကိုယ္ဆီကို ေကာင္းတဲ့ ကံႀကီးက ၀ုန္းခနဲ ေရာက္လာတာလို႕ မထင္ပါဘူး။ တရားထိုင္တဲ့ အတြက္ အဲဒီလူရဲ႕ စိတ္ဟာ အနည္းနဲ႕ အမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းေနမယ္၊ မ်က္ႏွာမွာလည္း အဲဒီ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ႕ ဟာ အနည္းနဲ႕ အမ်ားဆိုသလို ေပၚလြင္ေနမယ္၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္က ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ အတြက္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္သမွ်ေတြက မွန္ကန္ဖို႕ မ်ားေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကံေကာင္းၿခင္းဆိုတာက သူ႕ဆီကို အလိုလိုေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။
ေဗဒင္ေမးၿပီး ယၾတာေခ်တာက သိပ္ေတာ့ သဘာ၀က်တယ္လို႕ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ဥပမာ ေဗဒင္က သေၿပပန္း သံုးခက္ ဘုရားတင္ခိုင္းတယ္ဆိုပါစို႕။ အဲဒီလူက ယံုယံုၾကည္ၾကည္ နဲ႕ တင္လိုက္လို႕ စိတ္ဓါတ္ ခြန္အား တစ္ခ်ိဳ႕ ရသြားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႕ အတြက္ အဲဒီ ယၾတာက အနည္းနဲ႕ အမ်ားေတာ့ အက်ိဳးရွိမွာပါ။အဲဒါေၾကာင့္ ေကာင္း၏ မေကာင္း၏ အက်ိဳးရွိ၏ မရွိ၏ ဆိုတာက ခံယူတဲ့ သူအေပၚမွာ မူတည္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဗဒင္ တို႕ လကၡဏာ တို႕ကို ယံုလား မယံုဘူးလားလို႕ ေမးရင္ေတာ့ ယံုတယ္ မယံုဘူးမေၿဖပဲနဲ႕ မသိဘူးလို႕ ပဲ ေၿဖရပါလိမ့္မယ္။ မသိပဲနဲ႕ ယံုမယံု ဆံုးၿဖတ္လို႕ မွ မရပဲနဲ႕ကိုး။
မိုးတိမ္ညိဳ
May 2009
လကၡဏာဆိုရင္လည္း အဲလိုပဲ။ ဒီလို အေရးအေၾကာင္းရွိတဲ့သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒါမ်ိဳး ၿဖစ္တတ္တယ္ လို႕ ေဟာတယ္ဆိုပါဆို႕။ အဲဒါက ၿဖစ္ကို ၿဖစ္ရမယ္လို႕ ေဟာတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ေဟာတဲ့ အတိုင္း ၿဖစ္မၿဖစ္ဆိုတာက ကာယကံရွင္ေပၚမွာလည္း မူတည္ပါသတဲ့။ ေဗဒင္လည္း အဲလိုပါပဲတဲ့။မွန္၏ မမွန္၏ ယံု၏ မယံု၏ ဆိုတာကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္အေပၚမွာ မူတည္မွာပါ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြစဥ္းစားမိရင္ ဆရာေဆြမင္း ဓႏုၿဖဴရဲ႕ တြတ္ပီကာတြန္းေလးတစ္ခု သြားသတိရမိတယ္။ ကာတြန္းထဲမွာ ဦးတြတ္ပီတို႕ရဲ႕ ႀကံဳတိုင္းရြာနဲ႕ တၿခားရြာတစ္ရြာ ေဘာလံုး ခ်ိန္း ကန္ၾကတာေပါ့။ ႀကံဳတိုင္းရြာဘက္မွာက ေဗဒင္ဆရာလား ဘာလားမသိဘူး တစ္ေယာက္က အခါေတာ္ ေပးသတဲ့။ အဲဒီ အခါေတာ္ေပးဆရာက ဂိုးတိုင္မွာ အင္းခ်ထားတယ္တဲ့။ သူကၿပီးေတာ့ ဂိုးသမားကို ေသခ်ာမွာထားတယ္ ေဘာလံုးက အလယ္စည္းကို ေက်ာ္လာၿပီး ကိုယ့္ဘက္ကို ေရာက္လာရင္ ဂိုးတိုင္ကို ဖေနာင့္နဲ႕ သံုးခ်က္သြားေပါက္။ အဲဒါမွ ဂိုးမ၀င္မွာတဲ့။ ဂိုးသမားလည္း အဲဒီဆရာေၿပာတဲ့ အတိုင္း ေဘာလံုးဒီဘက္ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဂိုးတိုင္ကို ဖေနာင့္နဲ႕ သြားေပါက္ေနတံုး ဟိုဘက္အသင္းက ကန္လိုက္တာ ဖမ္းခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ပဲ ဂိုးသြားပါေလေရာတဲ့။
ေဗဒင္တို႕ လကၡဏာတို႕ဆိုတာ ပညာရပ္တစ္ခုအေနနဲ႕ ေတာ့ ရွိမွာပါ။ အဲဒီပညာရပ္ကို ယံုၾကည္လက္ခံပံု အေပၚမွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ အက်ိဳးရွိမရွိဆိုတာ ကြာၿခားမွာပါ။ ဆရာေတာ္အရွင္ဧသိက ဆိုထားသလို က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္တဲ့ သံုးသပ္ခ်က္မ်ိဳးကို ရွဳ႕ၿမင္တတ္ဖို႕လိုပါတယ္။ ဥပမာ ဒီႏွစ္မိုး ေခါင္သည္ ထို႕ေၾကာင့္ စပါးအထြက္နည္းလိမ့္မည္။ အဲလိုမ်ိဳးေပါ့။
က်ိဳးေၾကာင္း မဆီေလွ်ာ္တာေတြလည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ ဟိုးအရင္က သတင္းတစ္ခုထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္။ ကံပြင့္ေအာင္လို႕ ကံပြင့္ အေမႊးတိုင္ တစ္ထုတ္ ၀ယ္ထြန္းလိုက္တာ အိမ္ပါမီးေလာင္သြားေရာတဲ့။ အိမ္မီးေလာင္တာကေတာ့ မေတာ္တဆ ၿဖစ္တာပါ။ ေၿပာခ်င္တာက အစကတည္းက က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္မႈ႕ မရွိတာကို ဆိုလိုခ်င္တာပါ။ကံေကာင္းခ်င္လို႕ ဘာသာေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ ကက်ိဳးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္ႏိုင္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ တရားထိုင္တယ္ဆိုပါေတာ့။ (တရားထိုင္လွ်င္ကံေကာင္းသည္ ဟု မဆိုလိုပါ ဥပမာေပးၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္) တရားထိုင္လို႕ ကိုယ္ဆီကို ေကာင္းတဲ့ ကံႀကီးက ၀ုန္းခနဲ ေရာက္လာတာလို႕ မထင္ပါဘူး။ တရားထိုင္တဲ့ အတြက္ အဲဒီလူရဲ႕ စိတ္ဟာ အနည္းနဲ႕ အမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းေနမယ္၊ မ်က္ႏွာမွာလည္း အဲဒီ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ႕ ဟာ အနည္းနဲ႕ အမ်ားဆိုသလို ေပၚလြင္ေနမယ္၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္က ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ အတြက္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္သမွ်ေတြက မွန္ကန္ဖို႕ မ်ားေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကံေကာင္းၿခင္းဆိုတာက သူ႕ဆီကို အလိုလိုေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။
ေဗဒင္ေမးၿပီး ယၾတာေခ်တာက သိပ္ေတာ့ သဘာ၀က်တယ္လို႕ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ဥပမာ ေဗဒင္က သေၿပပန္း သံုးခက္ ဘုရားတင္ခိုင္းတယ္ဆိုပါစို႕။ အဲဒီလူက ယံုယံုၾကည္ၾကည္ နဲ႕ တင္လိုက္လို႕ စိတ္ဓါတ္ ခြန္အား တစ္ခ်ိဳ႕ ရသြားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႕ အတြက္ အဲဒီ ယၾတာက အနည္းနဲ႕ အမ်ားေတာ့ အက်ိဳးရွိမွာပါ။အဲဒါေၾကာင့္ ေကာင္း၏ မေကာင္း၏ အက်ိဳးရွိ၏ မရွိ၏ ဆိုတာက ခံယူတဲ့ သူအေပၚမွာ မူတည္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဗဒင္ တို႕ လကၡဏာ တို႕ကို ယံုလား မယံုဘူးလားလို႕ ေမးရင္ေတာ့ ယံုတယ္ မယံုဘူးမေၿဖပဲနဲ႕ မသိဘူးလို႕ ပဲ ေၿဖရပါလိမ့္မယ္။ မသိပဲနဲ႕ ယံုမယံု ဆံုးၿဖတ္လို႕ မွ မရပဲနဲ႕ကိုး။
မိုးတိမ္ညိဳ
May 2009
Thursday, April 16, 2009
ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္
ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က ေတာၿမိဳ႕ေလးတစ္ခုမွာ ေနတုန္းက ႀကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြက အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြဆိုေတာ့ နယ္တကာလွည့္ၿပီး မၾကာခဏေၿပာင္း ေရြ႕ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ရပါတယ္။ တစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အလြန္ေခါင္တဲ့ ေတာၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကို ေၿပာင္းရပါတယ္။ ေခါင္သမွ တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွ အိမ္ေၿခက ရာဂဏန္း။ ကားဆိုလို႕ ေတာသူေဌးတစ္ေယာက္ ပိုင္တဲ့ဂ်စ္ကား တစ္စီးရယ္၊ ဟီးႏိုးကားႀကီး ႏွစ္စီးရယ္ မီးသတ္ကား တစ္စီးရယ္ပဲ ရွိတာဗ်ာ။ ၿမိဳ႕ႀကီးသြား ခ်င္ရင္ အဲဒီ ဟီးႏိုးကား ေတြ ထြက္တဲ့ရက္ ကိုပဲ ေစာင့္ စီးရတာ။ ကတၱရာလမ္းက တစ္လမ္းပဲရွိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က မူလတန္း။ အဲဒီ ၿမိဳ႕နယ္မွာ တစ္ခါေတာ့ ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲလုပ္တယ္။ မူလတန္း အဆင့္ လဲ ပါတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းေလးက ဆရာမေတြက သူတို႕ အတန္းက ေက်ာင္းသား တိုင္းကို ပန္းခ်ီတစ္ပံု စီဆြဲယူလာဖို႕ ေၿပာတယ္။ အဲဒီ အထဲက ပံုဆြဲေကာင္း တဲ့ သူကိုမွ ၿပိဳင္ပြဲကို ပို႕မယ္ေပါ့ေလ။ အဲလို စီစဥ္ထားၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ေခါင္းစဥ္က ကၽြန္ေတာ့္ ရည္မွန္းခ်က္ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒါနဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ။ အဲဒီ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ အဲဒါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတြလည္း ကိုယ္စိတ္ထဲရွိတာ ဆြဲႀကတာ ေပါ့။ ခဲတံနဲ႕ ပဲဆြဲတာပါ။ ႀကံဳတံုး ႀကြားရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းခ်ီနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ သုညပဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲတာက ေလယာဥ္မႈးပံုနဲ႕ ေလယာဥ္ပံု။ ရုတ္တရက္ၾကည့္ ရင္ ေလယာဥ္က ငွက္ေပ်ာတံုးႀကီးနဲ႕ တူေနသ လိုပဲ။ (ဒါက အခုမွ ေတြးမိတာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဟုတ္ေပါ့)
ေက်ာင္းကိုယူသြား ၿပီးၿပတဲ့ ေန႕က်ေတာ့ အသီးအသီး ပံုေလးေတြဆြဲယူလာၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က ေတာ့ ပံုဆြဲမဆိုး ဘူးဗ်။ သူကသေဘာၤ ကပၸတိန္ပံု။ သေဘၤာတစ္စင္းပံုနဲ႕ ပင္လယ္ၿပင္ႀကီး လည္းပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္လွတယ္ေပါ့ဗ်ာ။
အဲဒါေပမယ့္ ေရြးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရြးတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ပံုကို ၾကည့္ၿပီး ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆြဲတဲ့။ ဟင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္” ဆိုၿပီးေတာ့ ခဏေတာ့ ေတြးမိေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လဲ ကေလး ဆိုေတာ့ ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေတာ့ ဆုရဖို႕ေနေနသာသာ အညံ့ဆံုး စာရင္းထဲ မပါတာ ကံေကာင္းဗ်ာ။ ပံုဆြဲပညာမွာ သုညပဲရွိတဲ့သူကို ဆြဲခုိင္းေတာ့ ဒီလိုပဲေန မွာေပါ့ဗ်ာ။
ေနာက္ႀကီးမွ ၿပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဆရာမေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာလို႕ေရြးတာလဲဆိုေတာ့ ဟိုပံု တစ္ကယ္ ဆြဲတတ္တဲ့ ေကာင္ေလး က အနားကရြာက၊ ကၽြန္ေတာ္က်ေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚက အရာရွိရဲ႕ သား။ ပိုက္ဆံလည္း သူတို႕ထက္ေတာ့ တတ္ႏိုင္ မေပါ့ဗ်ာ။ ေရာင္စံုခဲတံေတြ ဘာေတြက်ေတာ့ အဲဒီ ေကာင္ေလးရဲ႕ မိဘေတြက မ၀ယ္ေပး ႏိုင္ဘူးေလ။ ေက်ာင္းက ရံပံုေငြလည္း မရွိဘူး ထင္တယ္။ ဆရာမေတြလည္း မစိုက္ႏိုင္ဘူးေပါ့။ အရာရွိသားဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာရခ်င္ တာလည္း ပါခ်င္ ပါမွာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူတို႕ ကအဲလိုေတြးၿပီးေရြးလိုက္ေတာ့ ဘာၿဖစ္သြားသလဲ။ တစ္ကယ္ေတာ္တဲ့ ေကာင္က ၿမဳတ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လို ငေၿမာက္ ငေၿခာက္က သြားေၿဖေတာ့ ၀က္၀က္ကြဲေရာ။ (၀က္၀က္ကြဲ ရွံဳးတာကို ေၿပာတာပါ)
ကၽြန္ေတာ္က “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္”လို႕ ေတြးမိသလို အဲဒီေက်ာင္းသားေလးကလဲ “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္” လို႕ ေတြးမိမွာ အမွန္ပါပဲ။
အခုေတာ့လဲ အဲဒီ “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္”ဆိုတာေတြကို အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာေတြ႕ရေတာ့ ရိုးသလို ေတာင္ ၿဖစ္ေနပါ ၿပီဗ်ာ။
မွတ္ခ်က္။ “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္” ဆိုသည္မွာ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ တစ္သက္တာ မွတ္တမ္းႏွင့္ အေတြးအေခၚ မ်ား ထဲမွ စကားလံုး ၿဖစ္ပါသည္။
April 2009
မိုးတိမ္ညိဳ
Friday, April 10, 2009
ဂြတ္ေမာနင္း
‘Good morning’ ‘Good afternoon’ ‘Good evening’ ‘Good night’
ထိုႏႈတ္ဆက္စကားမ်ားကို လူတိုင္း အတြက္ၾကားေနက် အဂၤလိပ္ အသံုးအႏႈန္းမ်ားၿဖစ္ပါသည္။ ဆရာမင္းသိခၤ စာအုပ္တစ္အုပ္ ထဲမွာဖတ္ဖူးေသာ အေတြးေလးကိုေၿပာခ်င္လို႕ပါ။ ၿမန္မာလိုဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းေသာ နံနက္ခင္းပါ၊ ေကာင္းေသာ ေန႕လည္ခင္းပါ၊ ေကာင္းေသာ ညေနခင္းပါ၊ ေကာင္း ေသာညပါလို႕ ဆိုရမေပါ့။ ဆရာမင္းသိခၤက ေၿပာတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြက အဲဒီလို ႏႈတ္ဆက္တာ သူတို႕ ဆီမွာ ရာသီဥတုက သိပ္ဆိုး လို႕ ၿဖစ္ႏိုင္တယ္တဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ေနပြင့္တဲ့ ေန႕ေလးၿဖစ္ၿဖစ္ ေကာင္းကင္ကို ေကာင္းေကာင္း ၿမင္ရတဲ့ ေန႕ေလးပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ အခ်ိန္ေပၚမူတည္ၿပီးေတာ့ ေကာင္းေသာ မနက္ပါ၊ ညေနပါ စသည္ၿဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ၾက တာေနမွာေပါ့တဲ့။ ရာသီဥတု မေကာင္းလဲ ေကာင္းပါေစေတာ့ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ရတာ ၿဖစ္မယ္ ထင္တာပဲ။
အဲလိုစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာေတြဘယ္လိုႏႈတ္ဆက္တာလဲ လို႕ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတြရဲ႕ အဓိက ႏႈတ္ဆက္စကားက “ေနေကာင္းလား” “စားၿပီး ၿပီလား” အဲဒါေတြၿဖစ္မယ္ထင္တယ္။ “မဂၤလာပါ” ဆိုတာ ေတာ့ အၿပင္မွာ တကယ္မသံုးဘူးေလ။ အခန္း အနားေတြမွာမွ သံုးတာ။
“ေနေကာင္းလား” လို႕ႏႈတ္ဆက္တာကိုေတြးၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီမွာ ကဟိုးေရွးတုန္းက က်န္းမာ ေရးက ေတာ္ေတာ္ အေရးႀကီးမယ္နဲ႕တူတယ္။ ေခတ္ကလည္း ေနာက္က်၊ ေဆးဆရာဆို တာလည္း မိရိုး ဖလာ ေဆးဆရာပဲ ရွားရွားပါးပါးရွိ၊ ေတာေတာင္ကလဲ ထူထပ္ေတာ့ ေရာဂါလဲ ထူ လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီ ေတာ့ က်န္းမာေရးအရ တစ္ခုခုၿဖစ္ရင္ မလြယ္ဘူး နဲ႕တူ တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ က်န္းမာ ေရးက အေရးႀကီးလို႕ အဲလို ႏႈတ္ဆက္တာလားလို႕ေတြးမိတယ္။
“စားၿပီးၿပီလား” ဆိုတာကို စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အခုလို စဥ္းစား မိတယ္။ ၿမန္မာေတြက အစားေကာင္း အေသာက္ ေကာင္းကို ခံုမင္လို႕ လူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ရင္ စားၿပီးၿပီလား တင္မကပဲ ဘာဟင္းလဲ လို႕ပါ ေမးေလ့ရွိၾကသဗ်။ ၿပီးေတာ့ မစားရေသးဘူးဆိုရင္လည္း ေရွးတုန္းကေတာ့ အိမ္လာလည္တဲ့သူ ဆိုရင္ ေကၽြးဖို႕ ၀န္မေလးဘူးနဲ႕တူတယ္။ သဒၶါတရား ထက္သန္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါေၾကာင့္ အစားအေသာက္ကို ခံုမင္လို႕၊ ေကၽြးခ်င္ေမြးခ်င္လို႕ အဲဒီလို ႏႈတ္ဆက္တာလို႕ ထင္ရတာပဲ။
ရွမ္းေတြက်ေတာ့ ၿပန္ခါနီးႏႈတ္ဆက္ရင္ “ေၿဖးေၿဖးေနာ္”လို႕ ရွမ္းလိုေၿပာေလ့ရွိတယ္ လို႕ၾကားဖူးတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ရွမ္းၿပည္က ေတာင္ေပၚေဒသ။ ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းေတြမ်ားမယ္။ ကုန္းေတြကမူေတြမ်ား လိမ့္မယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေသခ်ာေလွ်ာက္ဖို႕လိုမယ္ထင္တယ္။ အဲလိုမွ မဟုတ္ရင္ ေၿမၿပင္ညီမဟုတ္ေတာ့ ေခ်ာ္လဲ ႏိုင္တယ္။ က်ိဳးႏိုင္တယ္၊ ပဲ့ႏိုင္တယ္၊ အခန္႕မသင့္ရင္ ေတာင္ေပၚကက်ေသ ႏိုင္ေသးတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေၿဖးၿဖးေနာ္လို႕ ႏႈတ္ဆက္ရတာထင္တာပဲ။
ဒါေတြကစဥ္းစားၾကည့္ထားတာပါဗ်ာ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ေသခ်ာ သုေတသနလုပ္ၾကည့္ မွ သိမယ္ ထင္တယ္။ တၿခားဘာသာ စကားေတြနဲ႕ ဘယ္လိုႏႈတ္ဆက္လည္း သိရင္ လည္း စဥ္းစား ၾကည့္ၾကပါ။ ဟုတ္မဟုတ္သိရတာေပါ့။ ဘာပဲ ေၿပာေၿပာ လူမ်ိဳး တစ္မ်ိဳးရဲ႕ ဓေလ့ေလးေတြက အဲဒီလူမ်ိဳးရဲ႕ အေၿခအေန အခ်ိဳ႕ကို တစ္နည္း မဟုတ္ တစ္နည္း ထင္ဟပ္ေနမွာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲဗ်ာ။
Wednesday, February 25, 2009
ခြက္
”ဦးေလးေသာင္း ဘရန္ဒီႀကိဳက္တယ္ဆိုလို႕ မႏၱေလးမွာ ၀င္ၿပီး ဘရန္ဒီရယ္၊ ဖန္ခြက္ရယ္ ၀ယ္ခဲ့တယ္” လို႕ ကိုရင္ေမာင္တင့္သားကေၿပာတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဘာမွန္းမသိေတာ့ ”ဘရန္ဒီ၀ယ္တာကေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဖန္ခြက္ကေတာ့ကြာ ငါ့အိမ္မွာလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္” လို႕ေၿပာေတာ့၊ သင္းက ခုလိုၿပန္ေၿပာတယ္။ “ဘေဒြးအိမ္က ဖန္ခြက္ေတြက ေရေသာက္တာ။ အရက္ဆိုတာ သူ႕ခြက္နဲ႕သူ ေသာက္ရတယ္” တဲ့။
ဆရာၿမင့္သန္း ၏ စာအုပ္ထဲမွာ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ၿဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါဖတ္လိုက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းစားသြားတယ္။ ဆရာၿမင့္သန္းေၿပာသလို ေခါင္းရွဳပ္လို႕ သစ္ပင္ေအာက္ သြားထိုင္ေနတာ၊ လမုသီး ႀကီးၿပဳတ္က်လာတာနဲ႕ တိုးေရာဆိုတာမ်ိဳးၿဖစ္ေနတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္တယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲလို ခံစားခ်က္မ်ိဳးရွိတယ္။
အရက္ဆိုတာ သူ႕ခြက္နဲ႕သူ ေသာက္ရတာတဲ့။ ဟုတ္သလိုပဲဗ်။ သာမာန္စဥ္းစား ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဘာမွမဆိုင္ သလိုပဲ။ ဘာပဲေသာက္ေသာက္ ဒီအေရ ကဒီအေရပဲ။ ေၿပာင္းသြားတာမွ မဟုတ္ပဲနဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဒါက စိတ္ခံစားမႈ႕နဲ႕ဆိုင္တယ္ဗ်။
ကၽြန္ေတာ့္ အေတြ႕ အႀကံဳအရေတာ့ အရက္ေသာက္ရင္ အရက္ေသာက္တဲ့ ဖန္ခြက္ ေသးေသး၊ အရက္ရဲ႕ အေရာင္ကို ၿမင္ေနရတဲ့ခြက္နဲ႕မွေကာင္းတယ္။ အဲလိုပဲ ဘီယာေသာက္ ရင္က်ေတာ့ ဂိုင္းဖန္ခြက္ ႀကီးႀကီး၊ ေရႊ၀ါေရာင္ အရည္ေလးေတြကို ၿမင္ေနရမွာ ပိုေသာက္ေကာင္းတာဗ်။ ၿပီးေတာ့ ရွိေသးတယ္။ ေကာ္ဖီ လက္ဖက္ရည္ စတဲ့ အပူေသာက္ရင္ ေၾကြခြက္နဲ႕မွ ေကာင္းတာဗ်ာ။ ဖိုက္ဘာခြက္၊ ပလတ္စ တစ္ခြက္၊ ေဖာ့ခြက္ နဲ႕ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ေကာ္ဖီအရသာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ညံ့သြားတယ္လို႕ ထင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အပူကို ဖိုက္ဘာခြက္နဲ႕ ထည့္ေသာက္ရင္ က်န္းမာေရး အတြက္ မေကာင္းဘူးလို႕ၾကားဖူးတယ္။ ေသခ်ာေတာ့ မသိဘူး။
အဲဒါလူရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္နဲ႕လည္း ဆိုင္မယ္ ပစၥည္းနဲ႕လည္း ဆိုင္မယ္လို႕ယူဆတယ္ဗ်။ ဥပမာဗ်ာ ေကာ္ဖီ အပူကို ေကာ္ခြက္ထဲထည့္ေသာက္ၾကည့္။ အပူေၾကာင့္ ေကာ္ခြက္က ေကာ္နံ႕ ႀကီးရတတ္တယ္။ သိပ္ေသာက္လို႕ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ တၿခားဟာေတြကို ေတာ့ အဲလိုထင္ရွားတဲ့ ဥပမာ မၿပတတ္ေသးဘူး။
စိတ္ခံစားမႈ႕အရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကြာတယ္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဘီယာတို႕ အရက္တို႕က သူ႕ အေရာင္ေလး ၿမင္ေနရမွ ပိုေသာက္လို႕ ေကာင္းတာကလား။ လူရဲ႕ ခံစားခ်က္ကထူးဆန္းတယ္ဗ်။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိစၥေတြမွာ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာေၿပာရခက္တယ္။ ဆရာၿမင့္သန္းရဲ႕ စာကို ထပ္ကိုးကားလိုက္ဦးမယ္။
“ႀကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာမွာ ဆင္ေၿခမရွိဘူး။ မႀကိဳက္တာဟာ မႀကိဳက္တာပဲ၊ ႀကိဳက္တာ္ဟာ ႀကိဳက္တာပဲ” တဲ့။
ဒါေပမယ့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ႀကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာကို ဆင္ေၿခရွိတယ္လို႕ ခံယူထားၾကတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ အယူအဆကေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာေတာ့ ဆင္ေၿခရွိတယ္ တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာေတာ့ မရွိဘူးလို႕ ထင္တယ္ဗ်ာ။
တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အယူအဆတူခ်င္မွေတာ့ တူမွာေပါ့ဗ်။ တစ္လက္စတည္း ဆက္ေၿပာလိုက္ဦးမယ္။ ခ်စ္တီးထမင္း (ကုလားထမင္း) ဆိုရင္ ဖက္နဲ႕ နယ္စားတာက ပိုေကာင္းသဗ်ာ။
ေဖဖ၀ါရီ၊၂၀၀၉။
မိုးတိမ္ညိဳ
photo source: please click on photo.
Wednesday, December 31, 2008
မဂၤလာႏွစ္သစ္ ၂၀၀၉
မဂၤလာႏွစ္သစ္ပါခင္ဗ်ာ။
တစ္ႏွစ္ကုန္သြားၿပန္ပါၿပီ။ အခ်ိန္ေတြကုန္တာ ေတာ္ေတာ္ၿမန္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ေတာ္ေတာ္ ၿမန္တယ္လို႕ ထင္ရပါတယ္။
စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္။
“ ဘယ္ကိုသြားသြား အသြားခရီးထက္ အၿပန္ခရီးက ပိုၿမန္တယ္လို႕ ထင္ရတတ္တယ္“တဲ့
အဲဒီေတာ့ သင္ အခ်ိန္ေတြကုန္တာ ၿမန္ေနတယ္လို႕ ထင္ရင္ေတာ့ အၿပန္ခရီးကို ေရာက္ေနၿပီလို႕ မွတ္ယူလိုက္ပါတဲ့။
ၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာေတာ့ ဒီလိုေရးထားတယ္။
တကယ္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြက ၿမန္တယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ထင္ရတာတဲ့။ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အသက္ (၅) ႏွစ္တံုးက (၁) ႏွစ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘ၀မွာ ၿဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ရဲ႕ ငါးပံုတစ္ပံု (၁/၅)၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၁၀ ႏွစ္ဆိုရင္ (၁) ႏွစ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အသက္ရဲ႕ ဆယ္ပံု တစ္ပံု (၁/၁၀)၊ တကယ္လို႕ အသက္ငါးဆယ္ဆိုရင္ေတာ့ အပံု ငါးဆယ္ပံုတစ္ပံု (၁/၅၀)။ ဒါေၾကာင့္ အသက္ႀကီးလာေလေလ အခ်ိန္က ပိုၿမန္တယ္လို႕ ထင္ရေလေလပဲတဲ့။
ႏွစ္သစ္မွာ အားလံုးခ်မ္းေၿမ႕ပါေစ။
Friday, December 26, 2008
သရဲပံုၿပင္
“အမေလး ထုတ္တန္းေပၚမွာ လွ်ာတန္းလန္းႀကီးနဲ႕““ေၿခသံၾကားလို႕ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနာက္မွာ မည္းမည္းရွည္ရွည္ႀကီး“
“သစ္ပင္ေပၚက ေဇာက္ထိုးႀကီးဆင္းလာတာ“
စသၿဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သည္ သရဲအေၾကာင္းမ်ားစြာကို ငယ္စဥ္ကပင္ ၾကားဖူးခဲ့ၾကသည္။ သင္သည္ ႏိုင္ငံၿခားရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကား မ်ားၾကည့္ရွဳ႕ပါက The Ring ကဲ့သို႕ ေသာ တီဗြီထဲမွ ထြက္လာေသာ သရဲမ၊ Grudge ကဲ့သို႕ေသာ ဂ်ပန္သရဲကား၊ The Eye ကဲ့သို႕ေသာ မ်က္စိအစားထိုးထားသူ ေကာင္မေလး မွ နာနာဘာ၀မ်ိဳးစံုၿမင္ေနရေသာ သည္းထိတ္ဖြယ္သရဲကား စသည္တို႕ ကိုေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ ထို႕အတူ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတြင္လည္း တကယ့္သရဲ အစစ္ပံုဆိုၿပီး ဓါတ္ပံု၊ဗြီဒီယို၊ အသံမ်ားစြာ ၾကည့္ရွဳ႕ နားဆင္ႏိုင္ေသး သည္။ ဟုတ္မဟုတ္မည္သူမွ ေရေရရာရာမသိ။ ဆိုလိုခ်င္သည္မွာ နာနာဘာ ၀၊သရဲတေစၦႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြက္ အစိမ္းသက္ သက္မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ပတ္၀န္းက်င္တြင္ၿမင္ေနၾကားေနရသည္။
သို႕ၿဖစ္၍ သရဲတစ္ကယ္ရွိလားဟုေမးေသာ္
“ဟာေသခ်ာေပါက္ရွိတာေပါ့“ ဟူေသာ ယတိၿပတ္အေၿဖမ်ိဳး။
“တကယ္မရွိပါဘူးကြာ အလကား လူေတြကိုက ေလွ်ာက္ေၿပာေနတာ“ ဟူေသာ တစ္ဖက္သတ္အေၿဖ။
“ရွိမရွိက မင္းစိတ္ေပၚမွာမူတည္တယ္။ မင္းကရွိတယ္လို႕ ယူဆရင္ရွိတယ္၊ မရွိဘူးလို႕ယူဆရင္မရွိဘူး“
ဟူေသာမေရမရာအေၿဖ။
“ရွိခ်င္ရွိမယ္ မရွိခ်င္မရွိဘူး ဒီကိစၥက တို႕လူေတြနဲ႕ တိုက္ရိုက္ မပတ္သက္ႏိုင္ဘူး“ ဟူေသာ ၀ါး တားတား အေၿဖမ်ိဳး ေတြသာ ၾကားခဲ့ရပါသည္။
ေသခ်ာေပါက္ရွိတာေပါ့ဆိုေသာ လူကိုလည္း ေသခ်ာေပါက္ေၿပာစမ္းပါဆိုလွ်င္၀ါးတားတားပင္။ သရဲ ဆိုတာလံုးသလားရွည္သလားၿပားသလား ေသခ်ာမေၿပာႏိုင္။ ၾကားဖူးနား၀သာေၿပာႏိုင္သည္။ မရွိဘူးဆို တဲ့သူကို ဒါဆို သခၤ်ိဳင္းကုန္းက ဇရပ္မွာ တစ္ေယာက္ထည္းသြားအိပ္ၿပဗ်ာ ဟုေၿပာလွ်င့္ ဘုၾကည့္ ၾကည့္ၿပီး “တို႕ကဒီလို အက်ိဴးမရွိတာေတြမလုပ္ဘူး“ ဟုေၿပာတတ္သည္။ မေရမရာ၀ါးတားတား လူမ်ားကိုေမးမိ လွ်င္ပိုဆိုးေသး။ အစကတည္းက ကိုယ္က လည္ခ်င္ခ်င္ပါဆို ပိုရွဳပ္ကုန္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႕ကေတာ့ ေခတ္ပညာတတ္လူငယ္ သိပံၸသမားဟု ကိုုယ့္ကိုကိုယ္ယူဆထား သၿဖင့္ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရလွ်င္ သရဲတေစၦကို ယံုသည္ဟုေၿပာရမွာ ရွက္သည္။ သို႕ေသာ္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ သရဲေၾကာက္တတ္သည္။ ေသခ်ာၿပန္စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ မယံုဘူးဆိုေသာသူသည္ မည္သည့္ နည္းႏွင့္မွ်မေၾကာက္ႏိုင္။ သိစိတ္ကၿဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္ကၿဖစ္ေစ ရွိသည္ဟုယံုၾကည္ေနသၿဖင့္သာ ေၾကာက္သည္ဟု ယူဆႏိုင္သည္။ ဥပမာအားၿဖင့္ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ညဘက္အၿပင္မထြက္နဲ႕ က်ားဆိုးႀကီးရွိတယ္ဆိုလွ်င္ ထိုကေလးတကယ္မထြက္ရဲေပ။ ရွိသည္ဟု သူယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ၿဖစ္ သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိုသို႕ေၿပာလားလွ်င္ကား ရယ္မိမည္သာၿဖစ္မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ က်ားဆိုးႀကီး တကယ္မရွိဟု တစ္ရာရာခိုင္ႏႈန္းေသခ်ာေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ သို႕ၿဖစ္၍ သရဲတေစၦမရွိဘူး ဆိုတာ ရာႏႈန္းၿပည့္ေသခ်ာလွ်င္ေၾကာက္စရာမလိုပါ။ သင္ခဏရပ္ၿပီးစဥ္းစားၾကည့္ပါ။ သင္ေၾကာက္တတ္ မေၾကာက္တတ္ဘူးလား။ ေၾကာက္တတ္လွ်င္ သင္သရဲတေစၦရွိသည္ကို ယံုၾကည္၍ၿဖစ္သည္။
သရဲတကယ္မေၾကာက္တတ္ဘူးဆိုေသာသူ တစ္ဦးသာေတြ႕ဖူးသည္။ ဒါေတာင္ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ဖူးၿခင္းမ တဆင့္ခံသာ ၾကားဖူးၿခင္းၿဖစ္သည္။ ထုိသူသည္ ပင္လယ္ဘူးဖက္က ေဆးရံု၀န္ထမ္းဟုသိရသည္။ သူသည္ သရဲကို လံုး၀မယံု။ ထို႕အတြက္ မည့္သည့္ ေလာင္းေၾကးလုပ္လုပ္ လုပ္ရဲသည္။ ရင္ခြဲရံုတြင္ ေလာင္းေၾကးၿဖင့္ တစ္ေယာက္ထဲအိပ္ၿပသည္။ သခၤ်ိဳင္းသို႕သြားၿပီး ေလာေလာလတ္လတ္ေသထားေသာသူ ၏အုတ္ဂူတြင္ ထံုးသြား၀ိုင္းၿပသည္။ စသၿဖင့္ ေလာင္းေၾကးထပ္တိုင္းသူႏိုင္သည္သာၿဖစ္သည္။ ထူးဆန္းေပစြ။ သူ႕လို စိတ္စြမ္းအင္မ်ိဳး တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ရခ်င္သည္။
တကယ္ေတာ့ သရဲေၾကာက္ မေၾကာက္ ဆိုသည္မွာ လူတစ္ေယာက္၏ စိတ္အေၿခအေနၿဖင့္လည္း ဆိုင္သည္ ဟုထင္ပါသည္။ စိတ္အင္အားၿမင့္မား ေနသည့္အခ်ိန္တြင္ သိပ္မေၾကာက္ပဲ စိတ္အင္အား နိမ့္က် ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ပိုၿပီး ေၾကာက္တတ္သည္ဟုထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလွ်င္ The Ring ဇာတ္ကားကို ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္ အိပ္ေနက် အိပ္ခန္းတြင္ပင္ ညအိပ္ရသည္မွာ ခပ္လန္႕ လန္႕ ၿဖစ္ေနသည္။ မယံုမရွိပါႏွင့္။ သို႕ေသာ္ ဇာတ္ကားၾကည့္သည္ဆိုသည္မွာ သမန္ကာရွန္ကာမၾကည့္ပဲ ရသခံစားၿပီး တစ္ကားလံုးကို တစ္ ကြက္ မွ မလြတ္တန္း ေသေသခ်ာခ်ာ တစ္ေယာက္တည္းၾကည့္ၾကည့္ပါ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထိုကဲ့သို႕ ၿဖစ္မည္ဟုထင္ပါသည္။ အကယ္၍ဘာမွ မၿဖစ္ဘူးဆိုလွ်င္ကၽြန္ေတာ္ ထက္ စိတ္အင္အား ပိုေကာင္း သည္ ဟု ခ်ီးက်ဴးပါသည္။
စိတ္အင္အားဆိုမွာ ဘာကိုဆိုလိုသည္းဟုေမးေသာ္ ကၽြန္ေတာ္လည္းေသခ်ာမသိပါ။ စိတ္ပညာရွင္မ်ား ဆိုလွ်င္ေတာ့ေသခ်ာရွင္းၿပ ႏိုင္မည္ထင္ပါသည္။ ဘာသာေရးလုပ္လွ်င္ေတာ့ စိတ္အင္အား ပိုေကာင္းမည္ ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ငယ္ငယ္တုန္းက ေၿပာၾကတာရွိသည္။ ဘာသာေရးလုပ္ တယ္ထား ပါေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားစာရြတ္လို႕ ခရစ္ယာန္သရဲက ေၾကာက္ပါ့မလားဟု ေၿပာတတ္ၾကသည္။ ကၽြန္ ေတာ္ေတာ့ ထိုသို႕ မထင္ပါ။ ဘာသာေရးဆိုသည္မွာ မိမိက တကယ္ယံု ၾကည္လွ်င္ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္ႏွင့္ အနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ့ အက်ိဳးရွိမည္ဟုထင္ပါသည္။ တစ္ခုခုကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္လုပ္လွ်င္ စိတ္အင္အား ေကာင္းလာမည္ၿဖစ္သည္။ ဥပမာ ရန္သူကို ကာကြယ္ရန္အတြက္ သင့္မွာ လွံၿဖစ္ေစ၊ဓါးၿဖစ္ေစ၊ ေသနတ္ ၿဖစ္ေစ လက္နက္တစ္ခုခုရွိဖို႕သာလိုပါသည္။ မည္သည့္ လက္နက္မဆို အသံုး၀င္ပါသည္။
ထို႕ေၾကာင့္ တေစၦသရဲနာနဘာ၀ ကိစၥမ်ားသည္ မည္သူကမွ အတိအက် ရွိသည္မရွိဘူးဟု မဆံုးၿဖတ္ႏိုင္ ေသးဘူးဟုထင္ပါသည္။ ပညာရွင္အခ်ိဳ႕ က Research လုပ္ေနေသာလည္း တစ္ကမာၻလံုး အတိုင္းအတာ ၿဖင့္ လက္ခံႏိုင္ေသာ အေၿဖမေပးႏိုင္ေသးပါ။ မည့္သည့္ ဘာသာေရးကမွလည္း တိက်ေသာ ၿငင္း၍မရေသာ အေၿဖမေပးႏိုင္ပါ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သင္၏စိတ္၊ ခံယူခ်က္အေပၚမူတည္မည္ဟုထင္ပါသည္။
ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၈။
မိုးတိမ္ညိဳ
Subscribe to:
Posts (Atom)
