ၾကားဖူးနား၀ဟာသမ်ား

ၾကားဖူးနား၀ဟာသမ်ားၿဖစ္ပါသည္။ မူပိုင္ရွိလွ်င္ အသိေပးပါရန္။ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ေသခ်ာေၿပာပါ

ေမာ္ေတာ္တစ္စီးေပၚတြင္ၿဖစ္သည္။ အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္သည္ အိတ္ေဇာပိုက္ႀကီး အနီးတြင္ ေတာင္းႀကီးပိုက္ၿပီးထိုင္ေနသည္။ ေမာ္ေတာ္ထြက္ေသာအခါ ေမာ္ေတာ္ ေမာင္းသူက သတိေပးသည္။
“ေဒၚႀကီး အဲဒါအိတ္ေဇာေနာ္“
“ေအးပါသိပါတယ္ဟဲ့“
မႀကာမွီထိုသူက ထပ္သတိေပးၿပန္သည္။
“ေဒၚႀကီး အဲဒါအိတ္ေဇာေနာ္“
“ေအးပါသိပါတယ္ဆို“
ထိုအခ်ိန္တြင္ေမာ္ေတာ္က လိႈင္းအပုတ္တြင္ လႈပ္သြားရာ ထိုအေဒၚႀကီးမွာ အိတ္ေဇာၿဖင့္ထိမိေလရာ ထေအာ္ေလသည္။
“အမေလးပူလိုက္တာ“
ထိုအခါေမာ္ေတာ္ေမာင္းသူက
“အေဒၚႀကီးကို ေၿပာသားပဲ အဲဒါအိတ္ေဇာပါလို႕“
ထိုအခါ အေဒၚႀကီးက ဤသို႕ၿပန္ေၿပာေလသတည္း။
“ေသနာေလး ပူ ပူတယ္ေၿပာတာမဟုတ္ဘူး အိတ္ေဇာေလးဘာေလးနဲ႕“….

www.walkinginthedesert.blogspot.com
ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၈။

ဖိုးသူေတာ္ ႏွင့္ ဂဏန္းမ်ား

တစ္ခါကေက်းရြာတစ္ရြာရွိဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ ဖိုးသူေတာ္တပါးရွိေလသည္။ တစ္ေန႕ေသာ္ ရြာရွိဒကာတစ္ဦးက ဂဏန္းမ်ားလာေပးရာ အရွင္ေတြၿဖစ္ေနသည္။ ဆရာေတာ္သိလွ်င္ ထိုဂဏန္းအား လံုးကို လြတ္ပစ္ရမည္ၿဖစ္သည္။ ဖိုးသူေတာ္က ဂဏန္းလည္း စားခ်င္သည္ ဆရာေတာ္ဆူမွာ ကိုလည္း ေၾကာက္သၿဖင့္ ဂဏန္းမ်ားကို မခ်က္ရဲပဲ အႀကံအိုက္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အႀကံတစ္ခုရသည္။ သူသည္ မီးဖိုႀကီးဖိုၿပီး အေပၚတြင္ ေရေႏြးဒန္အိုးတယ္ၿပီး။ ၿပီးလွ်င္ ဒန္အိုးေပၚတြင္ ၀ါးၿခမ္းေသး ေသး ေလးတင္ၿပီး ဂဏန္းမ်ားကို ၿဖတ္ေလွ်ာက္ေစၿပီး
“ကဲဂဏန္းေတြေရ မင္းတို႕နဲ႕ငါနဲ႕ကစားၾကမယ္ မင္းတို႕ ဒီ၀ါးၿခမ္းကို ၿဖတ္ေလွ်ာက္ႏိုင္ရင္ လြပ္လပ္ရာသြားေပေတာ့“
ဟုဆိုကာတစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ ၀ါးၿခမ္းေပၚသို႕ တင္ၿပီး ၿဖတ္ေလွ်ာက္ေစသည္။ ထိုအခါ ၀ါးၿခမ္းက ေသးသည္ကတစ္ေၾကာင္း ေရးေႏြးေငြ႕အပူေၾကာင့္ လည္းေကာင္းတစ္ ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ေရး ေႏြးအိုးထဲက်ကုန္၏္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အႀကီးဆံုး ဂဏန္းႀကီး အလွည့္တြင္ မူကား ထိုဂဏန္းႀကီးသည္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ၿဖစ္သၿဖင့္ ၀ါးၿခမ္းကို ကုတ္ကတ္ၿပီး ၿဖတ္ေက်ာ္သြားႏိုင္ ေလသည္။ ထိုအခါဖိုးသူေတာ္ က အားမလိုအားမရၿဖစ္ၿပီး
“မင္းက အေကာင္ႀကီးတယ္ ႏွစ္ေခါက္ၿဖတ္“
ဟုဆိုကာ ဂဏန္းႀကီးကို ၀ါးၿခမ္းေပၚသို႕ၿပန္တင္လိုက္ေလ သတည္း။

www.walkinginthedesert.blogspot.com
ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၈။

Read More...

Summery Only...

မရဏာႏုႆတိ ( ေဖၿမင့္ )

ဆရာေဖၿမင့္ရဲ႕ မရဏာႏုႆတိ ၀တၳဳတို ကို ေအာက္ေဖာ္ၿပရာ web site မွာေတြ႕ပါတယ္။ အရမ္းေကာင္းလို႕မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။
ဤေနရာတြင္ဖတ္ပါ။

Read More...

Summery Only...

စစ္မီးထဲ မွစႏၵယားဆရာ

Wladyslaw Szpilman သည္ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတစ္ဦးၿဖစ္ၿပီး ပိုလန္ၿပည္တစ္ ၿပည္လံုးတြင္ အေတာ္ဆံုး စႏၵယား ဆရာတစ္ဦးၿဖစ္သည္။ သူမိတ္ေဆြတစ္ဦးကမူ တစ္ကမာၻလံုးရွိအေတာ္ဆံုးမ်ားတြင္ပါ၀င္သည္ ဟုပင္ ဆို သည္။ သူတို႕မိသား စုသည္သာမာန္မိသားစုမ်ားကဲ့သို႕ ရိုးရိုးေအးေအးသာေနသည္။ အႏုပညာသမား ၿဖစ္ ေသာေၾကာင့္ သူ႕ကိုု နည္းနည္းေပ်ာ့သည္ဟုထင္ရသည္။ သူ႕ညီကေတာ့သူႏွင့္ ဆန္႕က်င္ဘက္ ၿဖစ္ေလ သည္။ သူတို႕မိသားစု သည္ ပိုလန္ႏိုင္ငံတြင္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္သိုက္သိုက္၀န္း၀န္းေနၾကေလသည္။ သို႕ေသာ္ သူတို႕ မိသားစု ကမာၻေလးသည္ ဒုတိယကမာၻ စစ္မီးေတာက္ေလာင္ၿပီး နာဇီ ဂ်ာမနီတို႕ ပိုလန္ၿပည္ကို သိမ္းပိုက္ေသာ အခါ တြင္ပ်က္စီးသြားရသည္။ နာဇီတို႕ သည္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႕၏ အခြင့္ အေရးကို တစ္စတစ္စ ခ်ဳပ္ၿခယ္ လာ ႀက သည္။ စာေသာက္ဆိုင္ အခ်ိဳ႕တြင္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးမ်ား မ၀င္ရဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေၿပာင္ေၿပာင္တင္းတင္း ပင္ခ်ိတ္ဆြဲ လာႀကသည္။ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးမ်ားကို လက္ေမာင္းတြင္ ေဒးဗစ္ႀကယ္ပါရွိေသာ လက္ပတ္ကို ပတ္ေစ သည္။ ဂ်ာမာန္စစ္သားမ်ား ကအမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွိပ္စက္ေစာ္ကားၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးမ်ား၏ ေနအိမ္ အားလံုးကို သိမ္းယူၿပီ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးမ်ားကို ဂက္တို ghetto ဟုေခၚေသာ သီးသန္႕ရပ္ကြက္ မ်ားတြင္ေနရာခ် ထား ေပး ခဲ့သည္။ ယခင္က ေအးခ်မ္းစြာေနထိုင္ခဲ့သူမ်ား သည္ ဂက္တို မ်ားတြင္ အတိဒုကၡ ႀကီးစြာ ေနထိုင္ ခဲ့ရသည္။ Wladyslaw Szpilman တို႕မိသားစုသည္ စုတ္ၿပတ္ေနေသာ ဂက္တိုရွိ တိုက္ခန္းက်ဥ္း ေလး ထဲတြင္စိတ္ဆင္းရဲၿခင္းႀကီးစြာေနခဲ့ရသည္။

နာဇီတို႕ ကဂ်ဴးလူမ်ိဴး အၿခင္းၿခင္းႏွိပ္ကြပ္ရန္ ဂ်ဴးရဲတပ္ဖြဲ႕ကို ဖြဲ႕စည္း ေပးခဲ့သည္။ ထိုအဖြဲ႕ သည္ နာဇီတို႕၏ အက်ိဳးကိုသာ ေဆာင္ရြက္ေသာ အဖြဲ႕ၿဖစ္သည္။ ထိုရဲတပ္ဖြဲ႕ထိတြင္ Wladyslaw Szpilman ၏မိတ္ေဆြတစ္ဦးပါခဲ့ေလရာ သူတို႕ ညီအစ္ကို ကိုထိုသူက ေစတနာၿဖင့္ ရဲအဖြဲ႕ ထဲသို႕၀င္ရန္ ဖိတ္ေခၚခဲ့ေလသည္။ သို႕ေသာ္ Wladyslaw Szpilman တို႕ကကိုယ့္လူမ်ိဳးၿခင္းႏွိပ္စက္ေန ေသာအလိုေတာ္ရိ အဖြဲ႕ထဲသို႕၀န္ရန္ၿငင္းဆိုခဲ့သည္။ နာဇီတို႕၏ရက္စက္မႈ႕သည္ တစ္စတစ္ပိုမိုဆိုး ၀ါးလာ သည္။ ဂက္တိုမ်ားထဲသို႕၀င္ၿပီး အေၾကာင္းမဲ့ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ႕မ်ား သတ္ၿဖတ္မႈ႕မ်ား ၿပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ ဆံုးတြင္ ဂတ္တိုမွ လူမ်ားကို ေသမင္းတမန္ အက်ဥ္းစခန္းမ်ားသို႕ ပို႕ခဲ့သည္။ Wladyslaw Szpilman တစ္ေယာက္သည္သာ သူ၏မိတ္ေဆြ ဂ်ဴးရဲ ၏အကူအညီၿဖင့္ အက်ဥ္းစခန္းသို႕ မပါသြားခဲ့ပါ။ သူသည္ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဴးၿဖင့္ ေရွာင္တိမ္းပုန္းေအာင္းေနခဲ့ရသည္။ သူ႕၏မိတ္ေဆြ (သူ႕ ဂီတကို ေလးစား ေသာ) ဂ်ာမာန္တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း သူ႕ကို ကယ္တင္ခဲ့ေလသည္။ ၀ါေဆာၿမိဳ႕သည္ စစ္ေၿမၿပင္ၿဖစ္ေသာ အခါၿမိဳ႕ပ်က္ထဲတြင္ သူတစ္ေယာက္ထဲ ၿဖစ္သလိုပုန္းေအာင္းေနခဲ့ရသည္။ သူ႕ကို ဂ်ာမာန္စစ္ဗိုလ္တစ္ ေယာက္ကေတြ႕သြားခဲ့ေသာ္လည္း ကံေကာင္းေထာက္မစြာထို စစ္ဗိုလ္သည္ အႏုပညာ ၀ါသနာပါေသာ၊ ႏွလံုးသားရွိေသာ စစ္ဗိုလ္တစ္ေယာက္ၿဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုစစ္ဗိုလ္ကပင္သူ႕ကို ကယ္တင္ခဲ့ေလသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဂ်ာမာန္တို႕စစ္ရွံဳးၿပီး ရုရွားတပ္နီေတာ္က ပုိလန္ၿပည္ထဲ၀င္လာသည့္ အခ်ိန္မွ Wladyslaw Szpilman ၏ ဒုကၡအဆံုးသတ္သြားခဲ့ရသည္။
ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႕သည္ ေရွးလြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ႏိုင္ငံ ေပ်ာက္ခဲ့ရသည္။ ထိုေၾကာင့္ ယခုအခ်ိန္တြင္ အတိဒုကၡေရာက္ခဲ့ရေလသည္။ ထိုေၾကာင့္ မိမိႏိုင္ငံႏွင့္လူမ်ိဳးသည္ မိမိတို႕အတြက္ မည္မွ်ပင္ ေရးပါေၾကာင္း သေဘာေပါက္မိပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မိမိကို ကိုယ္စားၿပဳေသာ ႏိုင္ငံတစ္ ခုရွိၿခင္းအတြက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေက်းဇူးတင္ရေကာင္းမွန္း၊တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း သိခဲ့ရပါသည္။ ထိုဇာတ္လမ္းထဲတြင္ Wladyslaw Szpilman ၏မိတ္ေဆြ ဂ်ဴးရဲ သည္ အလိုေတာ္ရိ ပုဆိန္ရိုးၿဖစ္ ေနေသာ္လည္း Wladyslaw Szpilman အေပၚတြင္ေတာ့ မိိတ္ေဆြ စစ္ပီသခဲ့သည္ ကို အံၾသစြာ ေတြ႕ခဲ့ရပါသည္။ ထို႕ၿပင္ ႏွလံုသားရွိေသာ နာဇီစစ္ဗိုလ္ကိုလည္း ေလးစားမိပါသည္။ ယုတ္မာ ဆိုးသြမ္းေနေသာ နာဇီတို႕ အထဲတြင္လည္း လူေကာင္းသူေကာင္းရွိ ေနသည္ကို ၾကည္ႏူးစြာ ေတြ႕လိုက္ရပါသည္။ သူသည္ ဘက္မွားေနေသာ လူေကာင္းၿဖစ္လိမ့္မည္ ဟုထင္ပါသည္။ နာဇီတို႕ တို႕ထဲတြင္လည္း လူတစ္စုကသာ ဆိုးသြမ္းယုတ္မာေနၿခင္းၿဖစ္ၿပီး လူေကာင္းသူေကာင္းမ်ားလည္း အမ်ားႀကီးရွိမည္ဟုထင္ပါသည္။ ထို႕ၿပင္ “ ပညာ“ သည္ လူတစ္ေယာက္ ၏ဘ၀အတြက္ မည္မွ် အက်ိဳးၿပဳႏိုင္ေၾကာင္းမီးေမာင္းထိုးၿပထားပါသည္။ Wladyslaw Szpilman အသက္ရွင္ သန္ရပ္တည္ႏိုင္ၿခင္းမွာ သူ၏ အႏုပညာေၾကာင့္သာၿဖစ္သည္။ သူ႕ကိုကူညီသူ အမ်ားစု မွာ သူ၏ အႏုပညာကို ေလးစားၿမတ္ႏိုးေသာ သူမ်ားသာ ၿဖစ္သည္။ အကယ္၍ သူ႕တြင္ ထို အႏုပညာ သာမရွိ ခဲ့ဘူးဆိုလွ်င္ သူသည္လည္း အၿခားသူမ်ားကဲ့သို႕ ပင္ စစ္၏သားေကာင္အၿဖစ္ မထင္မရွား ေသဆံုးသြားခဲ့ မည္သာၿဖစ္ပါသည္။
ဤဇာတ္လမ္းကို Wladyslaw Szpilmanကေရးသားခဲ့ၿပီး ဒါရိုက္တာ Roman Polanski က ၂၀၀၂ တြင္ရိုက္ကူးခဲ့ပါသည္။ Wladyslaw Szpilman အၿဖစ္ Adrien Brody ကသရုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။
ဤ movie သည္ Classic ဆိုသည့္ စကားလံုးထက္ ပိုမိုေသာ စကားလံုးရွိလွ်င္ ထိုစကားလံုးၿဖင့္သာ ထိုက္တန္ပါေၾကာင္း။။

ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၈။

walkinginthedesert.blogspot.com

Read More...

Summery Only...

ရ၀မ္ဒါ လူမ်ိဳးတံုးသတ္ၿဖတ္ပြဲ

Hotel Rwanda ဇာတ္လမး္သည္ အာဖရိက အလယ္ပိုင္း ရ၀မ္ဒါႏိုင္ငံ တြင္ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္က ၿဖစ္ပြားခဲ့ေသာ လူမ်ိဳးတံုးသတ္ၿဖတ္ပြဲ အေႀကာင္း ကို ဒါရိုက္တာ Terry George ရိုက္ ကူးထားေသာ ဇာတ္လမ္းၿဖစ္သည္။
ရ၀မ္ဒါႏိုင္ငံရွိလူမ်ိဳးေရး ၿပသနာေၾကာင့္လူေပါင္း ေၿမာက္မ်ားစြာ ေသေက် ပ်က္စီးခဲ့ရပါသည္။ Hutu လူမ်ိဳးႏွင့္ Tutsi လူမ်ိဳးတို႕ ပဋိပကၡ ၿဖစ္သည္။
ရ၀မ္ဒါႏိုင္ငံသည္ ယခင္က ဘယ္(လ)ဂ်ီရမ္ ႏိုင္ငံ၏ ကိုလိုနီၿဖစ္သည္။ Hutu လူမ်ိဳးက ၉၀%ရွိသည္။ သို႕ေသာ္ ဘယ္(လ)ဂ်ီရမ္တို႕ အုပ္ခ်ဳပ္စဥ္က Tutsi လူမ်ိဳးတို႕ ကအာဏာရွိခဲ့ၿပီး Hutu လူမ်ိဳးတို႕ အေပၚႀကီးစိုးခဲ့သည္။ ဘယ္(လ)ဂ်ီရမ္တို႕ ထံမွလြပ္လပ္ေရးရေသာ အခါတြင္ကား Hutu လူမ်ိဳးတို႕က အာဏာရခဲ့ေလရာ လူမ်ိဳးတံုးသတ္ၿဖတ္ပြဲႀကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့ေလသည္။ လူေပါင္း ၈၀၀၀၀၀ မွ ၁၀၀၀၀၀၀ ထိေသဆံုးခဲ့ ရသည္ဟု ခန္႕မွန္းၾကသည္။
ထိုဇာတ္ကားထဲတြင္ Hôtel des Mille Collines ၏မန္ေနဂ်ာ Paul Rusesabagina အၿဖစ္သရုပ္ ေဆာင္ခဲ့ေသာ (Don Cheadle), က Hutu လူမ်ိဳးၿဖစ္ေသာ္လည္း သူ႕ ဇနီး Tutsi လူမ်ိဳးႏွင့္ အၿခား Tutsi လူုမ်ိဳးတို႕ ကို အသက္စြန္႕ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဴး အကာအကြယ္ေပးခဲ့ေလသည္။ သူ၏ ဟိုတယ္သည္ Tutsi ဒုကၡသည္တို႕၏ ခိုလႈံရာၿဖစ္ခဲ့သည္။ သူ၏ ဇြဲသတိၱ အနစ္နာခံမႈ႕တို႕ေၾကာင့္ Tutsi လူမ်ိဳး ေၿမာက္မ်ားစြာကို ကယ္တင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ United Nation မွလည္း ကူညီဖို႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးႀကိဳးစားခဲ့သည္။ အတိုင္းအတာတစ္ခု အထိေတာ့ ကူညီႏိုင္ခဲ့သည္။ ဇာတ္လမ္းက သဲထိတ္ရင္ဖိုစရာေကာင္းသည္။ Tutsi လူမ်ိဳးတို႕ ကုိကယ္တင္ ရန္ မည္သို႕ လာဘ္ထိုးခဲ့ရပံု၊ လွည့္ကြက္မ်ားသံုးခဲ့ရပံု၊ လူသားတို႕၏ရက္စက္မႈ႕မ်ား စသည္ၿဖင့္ အစအဆံုး စြဲေခၚသြားႏိုင္ေသာ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုၿဖစ္သည္။


walking in the desert
ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၈။

Read More...

Summery Only...

လြတ္ေၿမာက္ရာ လမ္းေၾကာင္းကို ရွာသူမ်ား

အထက္ပါပံုကို ၾကည့္ၿပီးလွ်င္ အေမဇံုေတာမွ လူသားစားလူရိုင္းမ်ား၏ပံုေလာ ဟုထင္စရာရွိပါသည္။ မဟုတ္ပါ။ ဤပံု သည္ ဒါရိုက္တာ Bernardo Bertolucci ရိုက္ကူးေသာ Little Buddha (1993)ဇာတ္ကားထဲမွ ဘုရားမပြင့္မွီ အခ်ိန္ တြင္ေတြ႕ရေသာ ပဥၥ၀ကၠီ ငါးဦး၏ ပံုၿဖစ္ပါသည္။ အကယ္၍ မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဆိုလွ်င္ ဤေနရာတြင္ ပင္ႏွလံုးခုန္ ရပ္သြားႏိုင္ပါသည္။
ဗုဒၶစာေပမ်ား အရ ပဥၥ၀ကၠီငါးဦးတို႕ ၏သရုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားကို ေဖာ္ၿပရာတြင္ သကၤန္း အၿပည့္အစံု ဦးပ်ည္း ကတံုးႏွင့္ ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာသာ ေဖာ္ၿပၾကပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဗုဒၶ စာေပမ်ားရွိ ပဥၥ၀ကၠီငါးဦးပံုတို႕မွာ ဘုရားပြင့္ၿပီး အခ်ိန္ ကိုသာရည္စူး သရုပ္ေဖာ္ထားၿခင္း ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ဟု ထင္ပါ သည္။ သို႕ေသာ္ ဘုရားပြင့္ ၿပီးၿပီးခ်င္း အခ်ိန္ ဓမၼစၾကာ တရားဦးကို ေဗာဓိပင္ ေအာက္၌ ေဟာၾကား ေတာ္မူ ေသာ အခ်ိန္တြင္ ထို ပဥၥ၀ကၠီငါးဦးတို႕ ၏ပံုမွာ သကၤန္း၊ဦးပ်ည္း ကတံုးၿဖင့္ ၿဖစ္ႏိုင္ပါသလား။ သို႕မဟုတ္ အထက္ပါပံု အတိုင္းၿဖစ္ႏိုင္ပါသလား။
ကၽြႏ္ုပ္တို႕ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္ေသာ္ ဘုရားပြင့္ေတာ္မူေသာ ေနရာသည္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၏ အေရွ႕ေၿမာက္ဘက္ (ယခု နီေပါႏိုင္ငံ)၊ 485BC ၊ထိုအခ်ိန္က ယခုေခတ္ သံဃာ ကဲ့သို႕ေသာ အဆင္အၿပင္မွာ မေပၚေသး၊ ထိုအခ်ိန္က အိႏိၵယတြင္ စိတ္အက်င့္ ကိုက်င့္ေသာသူမ်ား ၊လြတ္ေၿမာက္ရာ လမ္းေၾကာင္းကို ရွာသူမ်ားသည္ ယခုေခတ္ ကၽြႏု္ပ္တို႕သိေသာ ဆာဒူးကဲ့သို႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား သာၿဖစ္ႏိုင္ေလသည္။ သံဃာဆိုသည္ မွာ ဘုရားပြင့္ၿပီးမွ ေပၚလာၿခင္းၿဖစ္သည္။
ပဥၥ၀ကၠီငါးဦး၏ပံုမွာ မည္သို႕ပင္ၿဖစ္ေစကာမူ အေရးမႀကီးပါ။ အဓိကက်သည္မွာ ဗုဒၶတရား ေတာ္သာ ၿဖစ္သည္ဟု ေစာဒကတတ္ႏိုင္ပါသည္။ ထိုအခ်က္လည္းမွန္ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ထိုေခတ္က ပထမဆံုးေသာ ဗုဒၶ၀ါဒကို လက္ခံသူမ်ား သည္ အဘယ္ကဲ့သို႕ေသာ သူမ်ားၿဖစ္သနည္းဟု ေလ့လာသင့္ပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ ဓမၼစၾကာတရားဦး ေဟာသည့္ ပံုစံ ကို သရုပ္ေဖာ္ရာတြင္ မည္သည့္ပံုစံကို သရုပ္ေဖာ္သင့္သနည္း။ ယခင္ပံုစံအတိုင္း ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ သံဃာမ်ား၏ ပံုစံသရုပ္ေဖာ္လွ်င္ အၿပည့္အ၀ မွန္ႏိုင္မည္လား။ အကယ္၍ အထက္ပါပံု အတိုင္း သရုပ္ေဖာ္လွ်င္ေရာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား မည္ကဲ့သို႕ သေဘာထားမည္နည္း။ ပိုၿပီး အက်ိဳးရွိမလား၊ မရွိဘူးလား။ စဥ္းစားၾကည့္ဖို႕ၿဖစ္ပါသည္။

ကိုးကား http://www.buddhist-temples.com/gautam-buddha.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Buddhism
Walking in the desert
ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၈။

Read More...

Summery Only...

မ်ိဳးခ်စ္

I was long fear that my sin would return to me one day and the cause is more than I can bear.
Mel Gibson ၏ The Patriot ဇာတ္ကားထဲ မွ ပထမဆံုးဇာတ္လမ္းအဖြင့္ စကားေၿပာၿဖစ္ေလသည္။ Benjamin Martin (Mel Gibson) သည္ French and Indian War တြင္တိုက္ခိုက္ခဲ့စဥ္က ရက္ရက္စက္စက္ လူသတ္ ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုမေကာင္း မႈ႕က သူ႕ကိုေၿခာက္လွန္႕ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ သူသည္ American Revolution အစတြင္ စစ္တိုက္ရန္ၿငင္းဆိုခဲ့သည္။ သူ႕တြင္ ကေလး (၇)ေယာက္ရွိ၍ ဟုအေၾကာင္းၿပသည္။ ထိုဇာတ္၀င္ ခန္းမွ The war is not only fought by the childless man ဆိုသည့္ စာသားကိုလည္း သေဘာက်မိသည္။ သို႕ေသာ္သူသည္ စစ္ကို ေရွာင္ခဲ့သည္။ သူ၏သားအႀကီးကေတာ့ သူ႕ အမိန္႕ကို ဆန္႕က်င္ၿပီး စစ္ထဲ၀င္သြားသည္။
သူသည္ စစ္ၿဖစ္ေနေသာ္လည္း ယခင္အတိုင္းၿငိမ္းခ်မ္း စြာေနဖို႕ႀကိဳးစားခဲ့ သည္။ သို႕ေသာ္ ကံတရားက သူ႕ကို မ်က္ႏွာသာမေပးပါ။ သူ၏သားတစ္ေယာက္ကို အဂၤလိပ္ စစ္ဗိုလ္က ပစ္သတ္လိုက္သည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူမေနသာေတာ့ပါ။ စစ္ပြဲတြင္ ပါ၀င္ကာရြပ္ ရြပ္ခၽြန္ခၽြန္တိုက္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုး တြင္ အေမရိကန္ တို႕က အႏိုင္ရရွိခဲ့သည္။
ဤဇာတ္လမး္ကုိ ယခင္က သိပ္နားမလည္ခဲ့ပါ။ Partiot ဆိုသည္မွာ မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ ဟုနားလည္ထားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အၿမင္မွာ Benjamin Martin ကမ်ိဳးခ်စ္ မဟုတ္ ပါ။ သူ႕မိသား စုကိုထိသၿဖင့္ စစ္ထဲကိုပါ၀င္ လာၿခင္း ၿဖစ္သည္ဟုယူဆသည္။
ေနာက္မွ သေဘာေပါက္မိသည္။ Partiot ဟုနာမည္ေပးထားၿခင္းမွာ မိမိ ႏိုင္ငံ၊ လူမ်ိဳးကို ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးရန္၊ ကာကြယ္ရန္၊ တာ၀န္မ်ားကိုေက်ပြန္စြာ ထမ္းရြက္ရန္ ရည္ညြန္း ထားပါ သည္။ ကိစၥတစ္ခုကို မိမိႏွင့္ မဆိုင္ဟု ဘေဘာထားလို႕ မရပါ။မိမိ မွီတင္းေနထိုင္ေသာ ေဒသအတြင္းမွ ကိစၥ အားလံုးသည္ မိမိႏွင့္ သက္ဆိုင္သည္ သာၿဖစ္သည္။ ကိုယ္က မသက္ဆိုင္ ဟုသေဘာထားခဲ့ပါက ထိုေကာင္းၿခင္း ဆိုးၿခင္း သည္ မိမိဆီကို တစ္ေနရာရာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ တစ္နည္းနည္းၿဖင့္ သက္ေရာက္မႈ႕ရွိမည္သာၿဖစ္သည္ ဟု ဆိုလိုထားၿခင္းၿဖစ္ ပါသည္။ ရသေပးစြမ္းႏိုင္ေသာ၊ အသိပညာ ရရွိႏိုင္ေသာ ဇာတ္ကားေကာင္း တစ္ကားၿဖစ္ပါသည္။

walking in the desert
ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၈။

Read More...

Summery Only...

ရြာဦးေစတီ

ေပႏွစ္ပင္ရြာသူႀကီး ဦးလွေမာင္သည္ အိမ္ေရွ႕ ကြပ္ပစ္တြင္ထိုင္ကာ ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ ၿမိဳ႕ မွ တကူးတက မွာယူထားေသာ နဂါးႏွစ္ေကာင္ေဆးေပါလိပ္ကို ဖြာရွိဳက္ရင္းေတာင္ေတာင္အီအီ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနမိသည္။ သူႀကီးဦးလွေမာင္ ဟုဆိုေသာ္လည္း သူ၏အသက္မွာ ေလးဆယ္ပင္ မၿပည့္တတ္ေသး။ ဦးလွေမာင္ဖခင္ သည္လည္း ဤရြာ၏ သူႀကီးပင္ၿဖစ္ခဲ့သည္။ သူ၏ဖခင္သူႀကီးဆံုးေသာအခါ ရြာသူရြာသားမ်ားက တစ္ညီတစ္ညြတ္ထဲပင္ ဦးလွေမာင္အား သူႀကီး အၿဖစ္ေရြးၿခယ္ခဲ့ ၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။ ဦးလွေမာင္သည္ ရြာရွိအတန္းပညာသင္ ဖူးသူ အနည္းစုထဲမွာ ပါေလသည္။ သူသည္ခရိုင္ၿမိဳ႕ႀကီး တြင္ပင္ အတန္းေက်ာင္းတတ္ဖူးသည္ဟုသိရသည္။ ဘယ္ႏွစ္တန္း ထိတတ္ဖူးသည္ကို မူမည္သူမွ အတိအက်မသိၾကေခ်။
ဦးလွေမာင္သည္ ေဆးလိပ္ကိုရွိဳက္ဖြာရင္းၿဖင့္ ဤရြာကို အဘယ္ေၾကာင့္ ေပႏွစ္ပင္ရြာဟု ေခၚသနည္း ဟုစဥ္းစားေနမိသည္။ တစ္ရြာလံုးတြင္ ေပပင္ႏွစ္ပင္တည္းရွိသၿဖင့္ ေပႏွစ္ရြာဟု အမည္တြင္ၿခင္း မဟုတ္သည္မွာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ဤရြာတစ္၀ိုက္တြင္ ေပပင္ေပါင္းေၿမာက္ မ်ားစြာ ရွိေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ ရြာရွိ ေရွ႕ မွီေနာက္မွီလူႀကီးမ်ား ကိုုေမးၿမန္းၾကည့္ရာ လည္းမည္သူမွ သူေက်နပ္ေလာက္ အေၿဖႏိုင္ၾကေခ်။ တစ္ခ်ိဳ႕ လူႀကီးမ်ားက ဆိုလွ်င္

‘ေမာင္လွေမာင္ရာ မင္းမလဲ လြယ္တာကို ခက္ေအာင္လုပ္ေနၿပီ နာမည္ဆိုတာ ပညတ္ခ်က္ပဲ ေပႏွစ္ပင္ပဲေခၚေခၚေပ အပင္ႏွစ္ရာပဲေခၚေခၚ မထူးပါဘူးကြာ’ ဟုပင္ေၿပာၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ဦးလွေမာင္သည္ ေရွးရိုးစြဲလူႀကီးမ်ားကဲ့ သို႕ အရာရာကိုမ်က္စိမွိတ္လက္ခံႏိုင္သူတစ္ဦးမဟုတ္ေခ်။ သူက ‘ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို စံုစမ္ေနဦးမွာပဲ’ ဟုေၿပာတတ္သည္။
တကယ္ေတာ့ ဤကိစၥက ၿပသနာမဟုတ္ပါ။ ရပ္ေရးရြာေရးကိစၥ အခ်ိဳ႕ တြင္သာ ရြာရွိေရွးရိုးစြဲလူႀကီးမ်ား ႏွင့္ ဦးလွေမာင္မၾကာခဏ ကေတာက္ကဆ ၿဖစ္ရသည္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အေၿခအေနမ်ိဳးတြင္ လူႀကီးမ်ားကသာ အေလွ်ာ့ေပးရသည္ကမ်ားသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဦးလွေမာင္က ဗဟုသူတအတန္အသင့္ ၿပည့္စံု၍ ခ်က္က်လက္က်ေၿပာတတ္သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာမ်ားတြင္ ဦးလွေမာင္ေၿပာသည္မွာ မွန္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္းတို႕ ေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကပင္ ‘အိမ္း ေမာင္လွေမာင္ကတို႕မ်ားထက္ ေတာ့ဗဟုသုတစံုပါတယ္ကြာ၊ ဒီေတာ့ မင္းပဲဆံုၿဖတ္လကြာ’ ဟုပင္ေၿပာယူရသည္။
ယခုလည္းရပ္ရြာကိစၥတုိင္ပင္ၾကရင္း သူႀကီးဦးလွေမာင္ႏွင့္ လူႀကီးတစ္ခ်ိဳ႕ အၿငင္းပြားၾကေလသည္။ ကိစၥက ရြာလံုၿခံဳေရးကိစၥၿဖစ္သည္။ ေခတ္ကာကလည္း အဂၤၤလိပ္ အေၿပး ဂ်ပန္အ၀င္ၿဖစ္သၿဖင့္ ေခတ္ဆုိးႀကီး ၿဖစ္သည္။ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏရားကလည္း ရပ္ဆိုင္းသေလာက္ၿဖစ္ေနသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေက်းရြာမ်ားမွာ မိမိလံုၿခံဳေရးမိမိတာ၀န္ယူရသည့္ အေၿခအေနၿဖစ္ေနသည္။ ထိုေၾကာင့္ သူႀကီးဦးလွေမာင္က ေက်းရြာရွိ ရံပံုေငြကို ကာကြယ္ေရးအတြက္ ရြာစည္းရိုးခတ္မည္၊ လက္နက္အခ်ိဳ႕စု ေဆာင္းမည္ဟုတင္ၿပသည္။ ရြာလူႀကီးမ်ားကလည္း လက္ခံပါသည္။ သို႕ေသာ္ သူတို႕က ရံပံုေငြထဲမွ တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္၀က္ကို ရြာဦးေစတီမြမ္းမံေရးအတြက္သံုးခ်င္သည္။ ဤသည္မွာ ႏွစ္စဥ္လုပ္ေနက် အလုပ္ၿဖစ္သည္။ ေစတီမွာလည္း ၿပဳၿပင္သင့္ေနၿပီ။ သုတ္ထားေသာ ထံုးမ်ားကလည္းကြာေနၿပီ။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ား ဆိုရင္ အဂၤေတေတာင္ အနည္းငယ္ကြာက်ေနၿပီၿဖစ္သည္။ ဤေစတီသည္ ဟုိးဘုရင္ေခတ္ကတည္းက တည္ထားခဲ့ေသာေစတီဟုဆိုၾကသည္။ ထိုေခတ္က မင္းသားႀကီးတစ္ပါးသည္ စစ္ထြက္ခါနီးတြင္ ဤအရပ္တြင္ လာၿပီး စစ္ေရးေလ့့က်င့္သြားသည္။ ထို႕ေနာက္ ရန္အေပါင္းကို ေအာင္ၿမင္ႏိုင္ရန္ အလို႕ ငွာ အဓိဌာန္ၿပီး ဤ ရန္ေအာင္ၿမင္ ေစတီကို တည္ထားခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။ မွန္မမွန္မည္သူမွ်ေတာ့ အတိုအက်မသိၾကေခ်။
မည္သို႕ ပင္ၿဖစ္ေစကာမူ ထိုေစတီသည္ ရြာသူရြာသားတို႕၏ အားကိုးအားထားရာတစ္ခုၿဖစ္ ေလသည္။ ရြာသားတို႕သည္ အေၾကာင္းႀကီးငယ္ရွိသည္မ်ားကို ဤေစတီ၌ ပူေစာ္ဆုေတာင္းေလ့ရွိသည္။ ရပ္ေ၀းသို႕သြားေရာက္မည့္သူမ်ား၊ လယ္ထြန္ေကာက္ရိတ္ပ်ိဳးႀကဲ စသည့္ၿဖင့္ လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူမ်ား၊ အိမ္ေထာင္ၿပဳမည္သူမ်ားပါမက်န္ ဤေစတီ၌ ဦးစြာဆုေတာင္းေလ့ရွိၾကသည္။ ထိုသို႕ ဆုေတာင္းပူေစာ္လိုက္ မွသာလွ်င္မိမိလုပ္မည့္ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အေႏွာက္အရွက္ကင္းရွင္းေအာင္ၿမင္ႏိုင္ မည္ဟုယံုၾကည္ၾကေလသည္။
ဤတြင္ဦးလွေမာင္၏ ဘာသာေရးခံယူခ်က္ကိုသိရွိရန္လိုအပ္ေပသည္။ ဦးလွေမာင္သည္ မိရိုးဖလာအား ၿဖင့္ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေလသည္။ သူ၏မိဘမ်ားမွာ ဘာသာေရးကိုင္းရႈိင္းေသာ သူမ်ားၿဖစ္ၾကသည္။ ဦးလွေမာင္ငယ္စဥ္ကေတာ့ မိဘမ်ားကိုးကြယ္ေသာ ဘာသာကိုကိုင္းရႈိင္းခဲ့ပါသည္။ သို႕ေသာ္ၿမိဳ႕ေက်ာင္းတတ္ၿပီးသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ သူ၏အၿမင္မွာ တစ္မ်ိဳးေၿပာင္းခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္က ကြန္ၿမဴနစ္၀ါဒကလည္း ၿမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စတင္ေခတ္စားသည့္ အခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ေတာမွ ေက်ာင္းသားေလး ကိုလွေမာင္ကိုလည္း ထို၀ါဒကဖမ္းစားဟန္တူသည္။ သူသည္ ၿမိဳ႕မွ ၿပန္ေရာက္သည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ရုပ္၀ါဒီဆန္လာေလသည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕၏မိဘမ်ား ရွိစဥ္အခါကေတာ့ သူ၏ခံယူခ်က္ကို ေၿပာင္ေၿပာင္တင္းတင္း မေဖာ္ထုတ္ရဲခဲ့ေပ။ ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ သူ၏ခံယူခ်က္ကို သြယ္၀ိုက္၍ တစ္မ်ိဳးတိုက္ရိုက္တစ္ဖံုေဖာက္ထုတ္ခဲ့ေလသည္။ သို႕ေသာ္လည္းသူသည္ ဘာသာမဲ့လံုးလံုးေတာ့လည္း မဟုတ္ေခ်။ သူက

'ကၽြန္ေတာ္က ဘာသာမဲ့ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ် ဒါေပမဲ့ မိရိုးဖလာကိုးကြယ္တဲ့သေတြနဲ႕ ေတာ့ ယံုၾကည္ပုံၿခင္းမတူတာ' ဟုေၿပာတတ္ေလသည္။
ယခုေစတီၿပင္မည့္ကိစၥတြင္လည္း ဦးလွေမာင္ႏွင့္ ရြာလူႀကီး အခ်ိဳ႕ အၿမင္မတူၾက။ ဦးလွေမာင္ ကအေရးႀကီးတာ အရင္လုပ္ခ်င္သည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ လက္နက္က အေရးႀကီးသည္။ ထိုအုတ္ခဲေစ တီက မိမိတို႕၏ေကာင္းက်ိဳးဆိုးကိ်ဳးကို တိုက္ရိုက္ မဆံုးၿဖတ္ႏိုင္ဟုယူဆသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေစတီကို ယခုမၿပင္ႏုိင္ ေနာင္ႏွစ္ ေၿပလည္မွၿပင္မည္ဟုဆိုသည္။ ရြာလူႀကီးတစ္ခ်ိဳ႕ ကဦးလွေမာင္ႏွင့္ ၿပိဳင္ၿငင္းရန္ႀကိဳးစားေသး ေသာ္လည္း ဦးလွေမာင္ ၏ၾသဇာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ဦးလွေမာင္ေၿပာသည္မွာ အထိုက္အေလွ်ာက္ နည္းလမ္းက်ေနသည္ တစ္ေၾကာင္းတို႕ေၾကာင့္ လက္ေလွ်ၽာ့လိုက္ရသည္။ ရြာရွိ အသက္ အႀကီးဆံုး ဦးေထာ္ က

ူ “ေမာင္လွေမာင္ရဲ႕ ဒီေစတီက တကယ္တန္ခိုးႀကီးတာကြ၊ ဒါကိုမင္းလက္ခံရမယ္၊ မင္းလက္မခံရင္ေတာင္ ရြာသားေတြရဲ႕ယံုႀကည္မႈ႕ကို မင္း ေလးစားရမယ္“ ဟုေၿပာေလသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ဦးလွေမာင္က သူ၏ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ကို မၿပင္ခဲ့ပါ။
ေပႏွစ္ပင္ရြာ ကေလးကို ကာကြယ္ရန္လက္နက္ အၿပည့္စံုရရွိခဲ့ေသာ္လည္း ထံုးကြက္ၾကားေစတီေလး ကိုၿမင္ရေသာ ရြာသူရြာသားမ်ားမွာ သိပ္စိတ္မခ်မ္းသာၾကေခ်။
ဤသို႕ၿဖင့္စစ္မီးႀကီး သည္ေပပင္ရြာကေလးသို႕ နီးသထက္နီးလာေလသည္။ သုိ႕ေသာ္လည္း ကံေကာင္းေသာ ရြာကေလးမွာ ယခုအခ်ိန္အထိ

အႏ ၱရာယ္အေငြ႕ အ သက္မေတြ႕ရေသး။ သို႕ေသာ္မၾကာမီတြင္ ရြာသားမ်ားသည္ စစ္ရိပ္စစ္ေငြ႕မ်ားေတြ႕လာရေလသည္။ အေ၀းဆီမွ ေပါက္ကြဲသံ ၾကားရၿခင္း၊ ရံဖန္ရံခါ ေလယာဥ္ပ်ံမ်ားကို ေတြ႕ရၿခင္း တို႕ကိုႀကံဳေတြ႕ရေလသည္။ ဦးလွေမာင္ကလည္း လံုၿခံဳေရး အစီအမံမ်ားကို စနစ္တက်ခ်မွတ္ေလသည္။ ရြာကို စည္းရိုးခတ္သည္။ ရြာရွိအားေကာင္းေမာင္းသန္မ်ား စုစည္းၿပီး လံုၿခံဳေရး အဖြဲ႕ ဖြဲ႕သည္။ ကင္းအလွည့္က်ေစာင့္သည္။ ဗံုးဒဏ္ ကာကြယ္ရန္ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ကတုတ္က်င္းမ်ားပင္ တူးေစသည္။ ဦးလွေမာင္၏အုပ္ခ်ဳပ္မႈ႕ ေအာက္တြင္ အားလံုးသည္ စနစ္တက်ရွိေနေလသည္။
တစ္ေန႕တြင္ကား ေလယဥ္ပ်ံတစ္စီးသည္ မည္ကဲ့သို႕ မ်က္စိလည္လမ္းမွား သည္မသိ။ ရြာေတာင္ဘက္ပိုင္း ကုန္းၿမင့္ေပၚရွိ ဦးေသာ္က အိမ္ေပၚသို႕ ဗံုးတစ္လံုးက်ဲခ်ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္က ေန႕လည္ခင္းထမင္းစားခ်ိန္ၿဖစ္သၿဖင့္ ဦးေသာက္က အိမ္မွ အိမ္သားအားလံုး အိမ္တြင္ရွိေနၾကရာ အားလံုးေသဆံုးသြားေလသည္။ ေလယာဥ္ပ်ံေ၀းသြားမွ ဦးလွေမာင္ႏွင့္ ရြာသားမ်ား ဦးေသာ္ကအိမ္ သို႕သြားေရာက္ရွင္းလင္းၾကေလသည္။ အိမ္သားမ်ားမွာ အေလာင္းပင္ရွာမရေတာ့ေခ်။ ရြာသားမ်ား ေၾကာက္ရြံ႕ေနၾကသည္။ ဦးလွေမာင္ ကမေၾကာက္ရန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအားေပးသည္။ ကတုတ္က်င္းမ်ား ကို အိမ္တိုင္း တူးေစ၍ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေလယာဥ္ပ်ံသံ ၾကားလွ်င္ ကတုတ္က်င္းမ်ားထဲသို႕ အၿမန္ဆင္းရန္ညႊန္ ၾကားေလသည္။ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ အၾကာတြင္ ရြာသားမ်ား ယခင္အတိုင္းတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ၿပန္ ၿဖစ္သြားသည္။ ဦးလွေမာင္၏ စီမံကြပ္ကဲမႈ႕ေအာက္တြင္ တစ္ရြာလံုးစနစ္တက်ၿဖစ္ေနသည္ကို ၾကည့္ၿပီး ဦးလွေမာင္တစ္ေယာက္ေက်နပ္ေနသည္။
သို႕ေသာ္ အေၿခအေနက ၾကာၾကာမခံပါ။ ၿပသနာ ကတစ္ေန႕ညကစေလသည္။ တစ္ေန႕ညေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံသံၾကားရၿပီး ရြာထိပ္သို႕ဗံုးက်ဲခ်ေလသည္။ မည္သည့္ေနရာကိုဗံုးထိမွန္သည္ကိုကား မသိရေခ်။ နံနက္လင္းမွ ရြာသားမ်ာစုၿပီး ဗံုးက်သည့္ေနရာကိုရွာေဖြၾကေလသည္။ ဗံုးထိမွန္သည့္ေနရာကား ရန္ေအာင္ၿမင္ ေစတီၿဖစ္ေလသည္။
ဦးလွေမာင္ႏွင့္ရြာလူႀကီး အခ်ိဳ႕ေရာက္သြားေသာ အခ်ိန္တြင္ေစတီတည္ရွိရာကုန္းၿမင့္ေပၚတြင္ ရြာသူရြာသားမ်ား စုေ၀းေရာက္ရွိေနၾကၿပီၿဖစ္သည္။ အားလံုးသည္ ေသြးမရွိေတာ့ေသာမ်က္ႏွာမ်ားရပ္ေနၾက သည္။ ေစတီကားမရွိေတာ့ေခ်။ ေစတီေနရာတြင္ခ်ိဳင့္ခြက္ႀကီးႏွင့္ အုတ္အက်ိဳးအပဲ့မ်ားသာက်န္ခဲ့ေလသည္။ ယခင္ကဤေနရာတြင္ေစတီတည္ရွိသည္ဟုသိထားသည့္သူမ်ားသာ ေစတီတည္ေနရာကို မွန္းဆႏိုင္မည္ၿဖစ္ သည္။ ရြာသားအားလံုးေသြးပ်က္ေနႀကသည္။ အခ်ိဳ႕လူႀကီးမ်ားက တို႕ရြာေတာ့ ကပ္ဆိုက္တာပဲဟုၿငီးၿငဴၾကသည္။ မိန္းမႏွင့္ကေလးမ်ားက ငုိၾကသည္။ အားလံုး၏စိတ္ထဲတြင္ မၾကာခင္၌ ကပ္ဆိုးႀကီးတစ္ခုက်ေရာက္ေတာ့မည္ဟုစြဲမွတ္ေနၾကသည္။
ေနာက္ရက္ကစၿပီးရြာတြင္မည္သူမွ် အလုပ္ေကာင္းေကာင္းမလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့။ အားလံုးက သည္အေၾကာင္းပဲေတြးေနၾကသည္။ သူႀကီးဦးလွေမာင္က အေၿခအေနကိုထိန္းရန္ႀကိဳးစားသည္။ ရြာသားမ်ားကို အားေပးသည္။ သူက

“ခင္ဗ်ားတို႕ ဒီေလာက္ အယူမသီးၾကနဲ႕ ဒီအုတ္ခဲနဲ႕ေဆာက္တဲ့ ေစတီက ကၽြန္္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးဆိုးက်ိဳးကို တိုက္ရိုက္ မဆံုးၿဖတ္ႏိုင္ပါဘူး“ ဟုေၿပာသည္။ ဦးလွေမာင္ေၿပာ ေသာ္လည္း ရြာသားတို႕၏ အေၾကာက္တရားကို မလႊမ္းမိုးႏိုင္ခဲ့။ ထိုအခ်ိန္ မည္သူကစလိုက္သည္ လည္းမသိ “ေစတီေပ်ာက္ ရြာေမွာက္“ ဆိုသည့္ တေဘာင္လိုလို စကားကလည္း ရြာသားတို႕၏ အေၾကာက္ဒီေရကိုတိုးၿမွင့္ေစခဲ့သည္။ ရြာသားမ်ားက ေဘးကင္းရြာသို႕ ေၿပာင္းေရြ႕ရန္ဦးလွေမာင္ ကိုေၿပာသည္။ သို႕ေသာ္ သူႀကီးကလက္မခံ။

“ အကယ္၍ ခင္ဗ်ားတို႕အားလံုး ေၿပာင္းသြားရင္ က်ဳပ္တို႕ရြာေလး ပ်က္သြားမွာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲမသိေတာ့ လယ္ေတြေကာကုန္မယ္။ ေရတြင္းေတြပ်က္စီးမယ္။ ကၽြဲႏြားတိရိစၧာန္ေတြအားလံုးကိုေရာဘယ္လို လုပ္မလဲ၊ အခုဘာမွမၿဖစ္ေသးပဲနဲ႕ ခင္ဗ်ားတို႕ဘာလို႕ေၿပာင္းရမွာလည္း၊က်ဳပ္တို႕ရြာကို က်ဳပ္တို႕ ကာကြယ္ႏိုင္္တာပဲ“။ ဦးလွေမာင္ ဘယ္ေလာက္ေၿပာေၿပာရြာသားေတြနားမ၀င္ခ်င္ေတာ့။
ရြာေတာင္ပိုင္းမွ ေဆးဆရာ ဦးဖိုးထိန္ တို႕မိသားစု တိတ္တဆိတ္ေၿပာင္းေၿပးေသာ အခ်ိန္မွ စ၍ အေၿခအေနကို ဘယ္လိုမွ ထိန္းမရေတာ့။ မိသားစုတစ္စုၿပီးတစ္စုေၿပာင္းေၿပးကုန္ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဦးလွေမာင္တို႕မိသားစု ႏွင့္ ရုတ္တရက္ မေၿပာင္းႏိုင္ေသးေသာ မိသားစုအခ်ိဳ႕သာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။
ဦးလွေမာင္သည္ ေစတီပ်က္အုတ္ခံုေပၚတြင္ထိုင္ၿပီး အေတြးနယ္ခဲ်႕ေနမိသည္။ အင္း ဦးေသာ္ကတို႕ မိသားစုေသတံုးက ရြာသားေတြက မေၾကာက္ပဲနဲ႕ ဘာၿဖစ္လို႕ ဒီေစတီၿပိဳမွ ေၾကာက္သြားရတာလည္း။ ဒီေစတီက တကယ္တန္ခိုးရွိလို႕လား။ အဲဒီလိုတန္ခိုးရွိတယ္ဆိုရင္လည္း တန္ခိုးက ေစတီမွာရွိတာလား လူေတြမွာရွိတာလား။ လူေတြကယံုႀကည္လို႕ အဲဒီယံုၾကည္မႈ႕ကေန တန္ခိုးၿဖစ္သြားတာလား။ ဒါမွမဟုတ္အဲဒီယံုႀကည္မႈ႕ကိုပဲတန္ခိုးလို႕ေခၚတာလား။ လူေတြမယံုၾကည္ရင္ေရာ အဲဒီေစတီက တန္ခိုးရွိေသးသလား။ ဦးလွေမာင္ေတြးရင္း ေခါင္းရွဳပ္လာသည္။
“အင္း ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေစတီက တန္ခိုးရွိတယ္ပဲေၿပာရမွာေပါ့ေလ“ ဟုၿငီးၿငဴရင္း ေပႏွစ္ပင္ရြာသူႀကီးဦးလွေမာင္သည္ စိတ္ညစ္ဟန္ၿဖင့္ ေခါင္းတရမ္းရမ္း ၿဖင့္ က်န္ရွိေနေသာ ပစၥည္းမ်ား ထုတ္ပိုးရန္ အိမ္ဘက္ဆီသို႕ ေလးကန္စြာ ထြက္ခြာသြားေလသတည္း။

Walking in the desert
ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၈။

Read More...

Summery Only...